โกรธจนแทบจะระเบิด เขากําหมัดแน่น
คืนนี้ คืนนี้เขาต้องเปลี่ยนสถานะตนเองเป็นฝ่ายชนะให้ได้
มู่เฉียนซีลากจวินโม่ซีที่เมาออกไป หลังจากที่ทั้งสองกลับมาที่พื้นที่ของตน มู่เฉียนซีก็สลัดเขาออกไป
“แกล้งเมาเสียสติได้ไม่เลวเลย ซัดเขาได้สะใจนัก!”
จวินโม่ซียิ้มและกล่าวว่า “ถูกเขารบกวนมาหลายวัน ความแค้นที่มีต่อเขาก็ถือว่าถูกแก้แค้นไปบ้างแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ควักลูกตาของเขาออกมาจริง ๆ”
น้ำเสียงของจวินโม่ซีไม่ได้ดูล้อเล่นแต่ราวกับพูดจริงจัง
มู่เฉียนซีเองก็ไม่ชอบสายตาที่ซือคงชัวมองนางเช่นกัน นางเอ่ยขึ้นว่า “นั่นมันเลือดสาดเกินไป ไม่สู้วางยาพิษเขาจนตาบอดไปเสียดีกว่า!”
จวินโม่ซีตอบ “เจ้าพูดถูก เดี๋ยวข้าจะปรุงยาพิษชนิดหนึ่งออกมา!”
“เดี๋ยวก่อน คืนนี้ยังมีการแสดงสนุก ๆ อีก!”
“ชา!” จวินโม่ซีกล่าว
“ใช่!”
“แล้วในชามีพิษอะไร?” จวินโม่ซีถามด้วยความสงสัย
“ไป๋เมิ่งจุ้ย หงเฉินล่วน!” มู่เฉียนซีค่อย ๆ พูดออกมาหกคํา
“หึหึ! แม้แต่สิ่งของเหล่านี้ก็ยังถูกนําออกมา ดูเหมือนว่าซือคงเลี่ยวและซือคงชัวจะวางแผนจัดการในวันสุดท้าย”
“และฉวยโอกาสนี้ จัดการเรื่องยุ่งยากให้หมดสิ้น”
ในตอนกลางคืน จวินโม่ซีเมา หัวหน้าหุบเขาซือคงก็ได้กำจัดคนรอบ ๆ จวนของมู่เฉียนซีออกไป และซือคงชัวก็ได้แอบเข้าไปในห้องของมู่เฉียนซีได้สําเร็จ
เขายังไม่ทันจะเปิดประตู เขาก็รู้สึกเจ็บปวดที่คอและสลบล้มลงไปกับพื้น
มู่เฉียนซีกล่าว “ลากเขาออกไป!”
จวินโม่ซี
