วินโม่ซีก็มาแล้ว
ใบหน้าของเขาแดงเพราะการดื่มสุรา ปัง! เขาเตะไปที่ซือคงชัว
“เจ้าเป็นใคร? ก็แค่คางคกตัวหนึ่งยังกล้าคิดกับศิษย์น้องของข้า ไม่รู้จักส่องกระจกดูตัวเอง ก็แค่ขยะ!”
ซือคงชัวนั้นรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นจวินโม่ซีเลย ดังนั้นเขาจึงถูกจวินโม่ซีเตะจนล้มลงไป
ปัง!
ทุกคนที่มองไปต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน
นายน้อยไม่เพียงแต่ถูกด่าทอเท่านั้น แต่ยังถูกซัดอีกด้วย
“มู่เฉียนโม่ เจ้าเมาแล้ว! เรื่องวันนี้ ข้าจะไม่เก็บมันมาใส่ใจ” ซือคงชัวลุกขึ้นมาและกล่าวอย่างใจกว้าง
“เจ้าคนหน้าซื่อใจคด!” จวินโม่ซีพุ่งเข้าไปและเริ่มบีบคอของซือคงชัว
“เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ มู่เฉียนโม่ เจ้ามันบ้าไปแล้ว!” ซือคงชัวตะโกนขึ้น
จวินโม่ซีเริ่มเมามายอย่างบ้าคลั่ง ทั้งด่าทอและเตะซือคงชัว
ซือคงชัวหายใจลําบาก ร่างกายเปลี่ยนเป็นสีเขียวและสีม่วง
“เร็วเข้า! รีบดึงเจ้าบ้านี่ออกไป!”
จวินโม่ซีกล่าว “เจ้าขยะ ข้าขอเตือนเจ้า ถ้าเจ้ายังกล้ามองสาวน้อยผู้นี้อีก ข้าจะควักลูกตาของเจ้าออกมา!”
แต่จวินโม่ซีกลับคิดจะควักลูกตาของซือคงชัวออกมาจริง ๆ หัวหน้าหุบเขาซือคงทนดูต่อไปไม่ไหว จึงให้คนมาดึงจวินโม่ซีออกไป
“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด! อย่ามาขวางทางข้า”
ปัง ปัง ปัง! ความแข็งแกร่งของจวินโม่ซีไม่ได้อ่อนแอเลย อีกทั้งพลังการต่อสู้ของจวินโม่ซีก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่ได้ดื่มสุราเข้าไป คนพวกนั้นจึงถูกซัดเข้าให้แล้ว
