มต่อ
ซือคงชัวตะลึงงัน หรือว่าจะถูกจับได้
แต่ท่านพ่อบอกว่า หากไม่ใช่ปรมาจารย์นักปรุงยา จะไม่มีทางพบพิษนั่นอย่างแน่นอน
ตามหลักแล้ว สาวน้อยผู้นี้มีพรสวรรค์มาก แต่ระดับการปรุงยาของนางไม่มีทางไปถึงระดับปรมาจารย์ได้อย่างแน่นอน
“มีอะไรเหรอ?”ซือคงชัวถามขึ้น
มู่เฉียนซียิ้มและกล่าวว่า “กลิ่นของชานี้หอมมาก”
“ศิษย์น้องชอบ เดี๋ยวข้าจะให้คนส่งไปให้เจ้าอีก”
มู่เฉียนซีมองไปยังทิศทางหนึ่งแล้วกล่าวว่า “นายน้อยหุบเขา ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ช่างกวนจะมาแล้ว”
เนื่องในการเฉลิมฉลองครั้งนี้ หัวหน้าหุบเขาซือคงจึงตั้งใจเป็นพิเศษที่จะปล่อยช่างกวนเซียงออกมา
ตอนนี้ใบหน้าของช่างกวนเซียงซีดเซียวไปไม่น้อย ตัวนางเองพลาดการทดสอบ เมื่อเห็นคนมากมายผ่านการทดสอบ ในใจของนางก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์มากขึ้น
“ช่างกวนเซียง!” ซือคงชัวมองอย่างตะลึงงัน
มู่เฉียนซีหยิบกาน้ำชาขึ้นมาแล้วเทน้ำชาอีกถ้วยหนึ่ง
รอจนซือคงชัวหันกลับมา มู่เฉียนซีก็ยกถ้วยชาขึ้นมาหนึ่งถ้วยให้กับซือคงชัวแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อนายน้อยหุบเขาส่งชาให้ข้าถ้วยหนึ่ง เช่นนั้นข้าย่อมต้องใช้ชาแทนสุรา คารวะเจ้าสักจอก!”
ซือคงชัวรับถ้วยชามา “ได้!”
มีเพียงแค่แก้วนั้นของนางที่มีพิษ เขาดื่มในที่สาธารณะและมันสามารถล้างความน่าสงสัยของเขาได้
ตอนนี้เขาได้ให้คนเอาของไปไว้ที่ห้องของมู่เฉียนโม่แล้ว ถึงเวลานั้นก็ให้เขาเป็นแพะรับบาปและทําให้สาวน้อยผู้นี้เกลียดเขา
หลังจากดื่มหมดไปแก้วหนึ่ง จ
