มู่เฉียนซีกล่าว “ได้ เจ้าอยากทำลายก็ทำลายเสีย แต่ว่าต้องทำการแก้พิษเสียก่อนได้หรือไม่เล่า?”
มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาขึ้นมาเข็มหนึ่ง แล้วทิ่มไปที่แขนของจวินโม่ซี
รอจนเมื่อยาออกฤทธิ์แล้ว ในที่สุดจวินโม่ซีก็ได้สติขึ้นมาเสียที
“สาวน้อย….”
มู่เฉียนซีกล่าว “ยัง ยังไม่ได้สติอีกเหรอ? ข้าให้เจ้าอีกเข็มเอาไหม?”
“ไม่….ข้าได้สติขึ้นมาแล้ว!”
“ช่างน่าขายหน้าเสียจริง ข้ากลับถูกลอบทำร้ายจากพิษในที่แห่งนี้” จวินโม่ซีกล่าว
“พิษในที่แห่งนี้ล้วนแต่คือพิษที่เป็นมรดกจากหม้อสามอสูร เจ้ามิได้ระวังแล้วต้องพิษของมันเข้าก็เป็นเรื่องปกติ โชคดีที่ข้ามาแล้ว มิเช่นนั้นแม้แต่โอกาสเก็บศพให้เจ้าก็เกรงว่ายังจะไม่มี”
“เจ้าลงมาได้อย่างไรกัน?” จวินโม่ซีถามขึ้น
“แน่นอนว่าข้าได้ทำแบบเดียวกันกับเจ้า เพียงแต่ว่ายาพิษที่ข้าใช้ไปนั้นมันโหดร้ายกว่าของเจ้า”
จวินโม่ซีกล่าว “ถ้าหากรู้แต่แรกว่าเจ้าเฒ่านั่นจะใช้ลูกเล่นเช่นนี้ ก่อนที่ข้าจะลงมาควรเอาพิษเล่นงานพวกมันให้ตายไปเสีย”
มู่เฉียนซีถามขึ้น “เมื่อครู่นี้เจ้าบอกกับข้าว่าอยากจะทำลายเขาวงกตใต้ดินที่ใช้สอบแห่งนี้หรือ? จะทำลายมันจริง ๆ หรือ?”
จวินโม่ซีกล่าว “วิธีที่ข้าจะทำลายมัน มันจะทำลายแผนการของเจ้า ดังนั้นแล้วไม่ทราบว่าเจ้ามีหนทางอื่นอีกหรือไม่?”
“ทำไมเล่า?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
การที่จวินโม่ซีจะทำเช่นนี้มิใช่ว่าไม่มีเหตุผล
“เขาวงกตนี้ถูกสร้างขึ้นโดยลอกเลียนแบบจากเมืองหมื่นโอสถลึกลับข
