องตระกูลจวินของข้า ของที่เป็นของตระกูลจวินของข้าได้ถูกผู้อื่นยึดเอาไป เช่นนี้นับว่าเป็นความอัปยศของพวกเราตระกูลจวิน ดังนั้นข้าจึงอยากที่จะทำลายมัน” ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมีไฟลุกโชนขึ้นมา
“ถ้าหากว่ามันมีผลกระทบต่อแผนการของเจ้าล่ะก็ เช่นนั้นไม่ทำอะไรเป็นการบุ่มบ่ามเสียจะดีกว่า ข้าสามารถอดกลั้นไปได้ช่วงหนึ่ง” จวินโม่ซีกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าว “อดกลั้นเอาไว้ก็ทุกข์ใจมิใช่หรือไง? ในเมื่อเจ้าเฒ่านั่นให้พวกเราเข้ามา เช่นนั้นก็ถือโอกาสทำลายมันเสีย”
“เจ้ามีวิธีการใด?” จวินโม่ซีถามขึ้น
“ถ้าหากว่าไม่มีคุกใต้ดินแห่งนี้อยู่ จะทำลายมันโดยไม่ใช้กำลังป่าเถื่อนข้าว่าคงมิได้ แต่ในเมื่อมีสถานที่อย่างนี้อยู่ เช่นนั้นมันก็ง่ายยิ่งนัก แต่ว่าตอนนี้ควรที่จะเปิดประตูคุกออกก่อนถึงจะได้”
จวินโม่ซีกล่าว “เรื่องนั้นให้ข้าจัดการก็ได้แล้ว ติดกับไปแล้วหนึ่งครั้ง ข้าจวินโม่ซีไม่ติดกับเป็นครั้งที่สองเป็นแน่”
แกรก แกรก! จวินโม่ซีได้เปิดประตูบานใหญ่ที่จะใช้ออกจากคุกใต้ดินแห่งนี้
“เราสามารถออกไปได้จากตรงนี้”
มู่เฉียนซียิ้ม “เจ้าเฒ่าหมอเทวดาเตรียมพิษไว้ต้อนรับพวกเรามากมายเช่นนี้ ต่อจากนี้ก็เป็นเวลาแสดงมารยาทตอบกลับด้วยน้ำใจของพวกเราแล้ว”
นางได้นำเอาหม้อยาออกมา และได้เริ่มปรุงยาในทันที มันซับซ้อนเสียจนทำให้จวินโม่ซีมองดูแล้วมึนงง
เขาคิดว่าแม้มีพรสวรรค์ขั้นสูงแต่เขาก็ยังเคยเรียนเรื่องการปรุงยาน้ำกับแม่สาวน้อยผู้นี้มาก่อน แต่ท
