ักษะเฉพาะตัวเช่นนี้ ไม่ว่าเขาจะเลียนแบบอย่างไรก็ทำไม่ได้
ทันทีที่มู่เฉียนซีสะบัดมือ ยาที่นางปรุงออกมาก็ได้กระจายไปอยู่ทั่วทุกจุดของคุกแห่งนี้
ซ่า! ซ่า……. บนเพดานได้เริ่มถูกกัดกร่อนจนปรากฏรูขึ้นจำนวนมาก
ยาที่นางทำขึ้นมาได้ไปผสมตัวเข้ากับพิษที่อยู่ในที่แห่งนั้นจึงก่อให้เกิดหมอกควันสีเขียวบาง ๆ ขึ้น
มู่เฉียนซีได้โยนขวดยาขวดหนึ่งออกไป นางกล่าว “หลังจากนี้ทั้งเขาวงกตจะเต็มไปด้วยอากาศพิษชนิดนี้ ถึงต่อให้เป็นไอ้เฒ่าหมอเทวดาก็ยากที่จะแก้มันได้ ในเวลาเพียงไม่กี่เดือนที่แห่งนี้จะถูกพิษกัดกร่อนจนผุพังอย่างสมบูรณ์ สิ่งที่น่าเสียดายสิ่งเดียวก็คือมันมิได้ถูกทำลายลงภายในเวลาชั่วพริบตา”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! เช่นนี้สิดีกว่า!” จวินโม่ซีหัวเราะแล้วกล่าว
“ข้ารอเวลาที่จะเห็นเจ้านั่นอับจนสิ้นปัญญาแล้วโกรธจนเป็นบ้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเรารีบไปเร็ว!”
พิษยังมิได้แพร่กระจายออกมาอย่างเต็มที่ มู่เฉียนซีและจวินโม่ซีที่แข็งแกร่งทั้งสองได้ร่วมมือกันและพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่ไวที่สุด
ผู้ดูแลใหญ่กล่าวว่า “ท่านผู้เฒ่า พวกเขาสองคนออกมาแล้ว”
ผู้เฒ่าหมอเทวดาจอมเสแสร้งมองไปที่มู่เฉียนซีและจวินโม่ซีแล้วพยักหน้าด้วยความพอใจแล้วกล่าว “ดีมาก ไม่เลวเลย ใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวันก็สามารถออกมาได้แล้ว มันช่างเหนือความคาดหมายของข้าเสียจริง”
หลังจากที่รอไปอีกหนึ่งชั่วยามก็มีคนพุ่งออกมาอีกคนหนึ่ง
“พรวด!” แต่ทว่าเขากลับกระอักเลือดแล้วล้มลง
