เมื่อซือคงชัวคิดว่าจวินโม่ซีได้อยู่ใกล้กับมู่เฉียนซี อีกทั้งยังได้เห็นผิวขาวราวหิมะนั้นอย่างใกล้ชิด ก้นบึ้งในหัวใจเขาก็เกิดไฟแห่งความชั่วร้ายขึ้น
“เจ้าเด็กบัดซบ ไม่ยอมรับว่าตัวเองชอบศิษย์น้อง กลับยังกระทำตัวเช่นนี้อีก โกหกข้าชัด ๆ!
ตอนนี้จวินโม่ซีได้กลายเป็นศัตรูหัวใจหมายเลขหนึ่งของซือคงชัวไปแล้ว
ทั้งสองได้กลับไปยังที่พัก จวินโม่ซีกล่าว “นั่งลง!”
จากนั้นเขาได้เอายาทาออกมาเตรียมจะทาให้มู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าว “นี่เจ้าจะทายาให้ข้าจริง ๆ เหรอ?”
“เจ้าคิดว่าข้าแค่พูดไปงั้น ๆ ตั้งใจยั่วโมโหเจ้าไร้ประโยชน์นั่นเหรอฮะ?” จวินโม่ซีกล่าว
“แล้วเจ้าคิดว่าไงล่ะ!” มู่เฉียนซีฉกเอายาในมือจวินโม่ซีมาพลางกล่าว
“แผลเล็กน้อยแค่นี้ ผู้นำตระกูลอย่างข้าไม่รบกวนท่านหัวหน้านักปรุงยาหรอก ทำเองได้!”
ภายในชั่วพริบตาเดียว มู่เฉียนซีก็ได้จัดการแผลของตนเองเสร็จสิ้น จากนั้นก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง
“เจ้าก็ไม่ให้โอกาสนักปรุงยาอย่างข้าแสดงฝีมือเลย” จวินโมซีกล่าวตามหลังนาง
“โอกาสของเจ้า? หากให้เจ้ารักษาแผลภายนอก ก็เท่ากับว่าข้าเอาทรัพยากรล้ำค่ามาใช้ไม่เหมาะสมน่ะสิ”
จวินโม่ซีกล่าว “ก็จริง ข้าก็แค่กลัวว่าข้อมือของเจ้าได้รับบาดเจ็บ กลัวว่าวันนี้จะไม่มีของให้กินก็เท่านั้น”
“ที่แท้เจ้าโหยหาแต่สิ่งนี้อย่างนั้นเหรอ เอาล่ะ เจ้าพูดถูกแล้ว วันนี้ไม่มีของให้เจ้ากิน!” มู่เฉียนซีเดินออกมากล่าวอย่างไร้ความปรานี
“เจ้ามันโหดร้า
