จ้าแล้ว” ท่านผู้ดูแลใหญ่กล่าว
ในที่สุดช่างกวนเซียงก็หยุดทำสายตาโหดร้ายนั่น เพียงแต่ว่าภายในส่วนลึกของนัยน์ตานั้นกลับซ่อนความพยาบาทคาดแค้นอยู่
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อเป็นคำขอของท่านผู้ดูแลใหญ่ ข้าก็จะไม่ปฏิเสธ เจ้าเตรียมตัวให้พร้อมล่ะ ข้าจะดึงเข็มแล้ว”
ทันทีที่สองนิ้วของมู่เฉียนซีขยับ ภายในชั่วพริบตาเดียวเข็มเงินนั้นก็ถูกดึงออกมา
อ๊า! ชั่วครู่หนึ่งความเจ็บปวดอันรุนแรงนั้นทำให้ช่างกวนเซียงกลิ้งไปมาอย่างเจ็บปวดทรมานอยู่บนเตียง
ถึงแม้ว่าเข็มนั้นจะถูกดึงออกมาแล้ว แต่ใบหน้านั้นยังบวมเป่งขึ้นมาราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ ชั่วครู่ยามถึงจะหายไป
“ข้า……ข้าจะ..เจ้า……” มู่เฉียนซีช่วยนางดึงเข็มออก แต่นางยังจะถลึงตากล่าวเช่นนี้กับมู่เฉียนซีอีก มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “ศิษย์พี่ช่างกวน รอให้หายดีแล้วค่อยมาท้าทายข้าได้ทุกเมื่อ ขอเพียงแค่ศิษย์พี่ช่างกวนมีความมั่นใจว่าจะเอาชนะข้าได้ก็พอ แต่ข้าอยากจะเตือนศิษย์พี่ช่างกวนสักหน่อยนะ อาวุธลับใช้ไม่ได้ผลก็อย่าเอามาใช้อีกเลย ให้ทุกข์แก่ท่าน แต่ทุกข์นั้นถึงตัว มันรู้สึกเป็นทุกข์ใจใช่หรือไม่!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของมู่เฉียนซี ใบหน้าของช่างกวนเซียงก็แดงก่ำขึ้นด้วยความโกรธ
พรวด! นางกระอักเลือดคำโตออกมา เลือดสีแดงสดนั้นได้ย้อมเตียงของนางจนเปียกชื้น
ท่านผู้ดูแลใหญ่กล่าว “ช่างกวนเซียง หลังจากอาการบาดเจ็บของเจ้าหาย ให้ไปกักบริเวณที่จั๋วเทียนหยาเป็นเวลาครึ่งป
