โม่ซีกล่าว “ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”
“ดีเลย!”
ท่านผู้ดูแลใหญ่มองมู่เฉียนซี ใบหน้าของเขาไม่ได้เผยความแปลกใจแต่อย่างใด
“สาวน้อย เจ้ามาแล้ว!”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ท่านผู้ดูแลใหญ่มีเรื่องอันใดเหรอ?”
ท่านผู้ดูแลใหญ่กล่าว “เป็นเช่นนี้นะ คือว่า เข็มที่เจ้าโจมตีช่างกวนเซียงนั้นมันมีความพิเศษเล็กน้อย นักปรุงยาของหุบเขาหมอเทวดาเราไม่กล้าเอาออกมาโดยพลการ กลัวว่าหากเอาออกมาใบหน้าของช่างกวนเซียงจะเป็นอัมพาตได้ ดังนั้นจึงอยากให้เจ้าเป็นคนลงมือ”
มูเฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “อืม! ข้าเข้าใจแล้ว ตอนนั้นสถานการณ์คับขันข้าจึงลงมือหนักไปหน่อย ไม่ทันระวัง”
ท่านผู้ดูแลใหญ่กล่าว “ข้าเข้าใจ เรื่องนี้ไม่โทษเจ้า เป็นช่างกวนเซียงที่หัวแข็ง เอาแต่ใจตัวเองมากเกินไป นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะลอบทำร้ายเจ้าในการประลองที่โจ่งแจ้งเช่นนี้”
ในเมื่อไม่ได้สงสัยในตัวนาง เช่นนั้นมู่เฉียนซีก็ไม่จำเป็นต้องกังวลใจแล้ว
ตอนนี้ช่างกวนเซียงกำลังนอนอยู่บนเตียง หางเข็มโผล่อยู่ที่ข้างปากของนาง ทว่าใบหน้าทั้งหน้าของนางบวมเป่งจนแทบจะเป็นภูเขาอยู่แล้ว
ตอนนี้นางไม่อาจขยับเขยื้อนปากพูดได้ เมื่อเห็นมู่เฉียนซีมา นางจึงทำได้เพียงแค่ถลึงตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่โหดร้าย
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านผู้ดูแลใหญ่ ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ช่างกวนจะไม่อยากต้อนรับข้า ข้า……”
“ช่างกวนเซียง อย่าหาเรื่องเลยนะ หากเจ้าอยากหน้าพิการ ข้าจะให้สาวน้อยกลับไปตอนนี้เลย แล้วจะไม่สนใจเ
