้าที่รักษาพยาบาลได้มาถึงอย่างทันเวลาพอดี จึงได้นำตัวช่างกวนเซียงไปรักษา
มู่เฉียนซีเดินลงมาจากเวทีประลองอย่างช้า ๆ ทุกคนต่างมองดูศิษย์น้องที่มีความแข็งแกร่งอย่างที่สุดด้วยความตะลึงถึงขีดสุด
ซือคงชัวเดินเข้าไปกล่าวด้วยความห่วงใย “ศิษย์น้อง แขนของเจ้าได้รับบาดเจ็บ รีบกลับไปที่จวนกับข้าเร็ว ที่จวนข้ามียารักษาอาการบาดเจ็บที่ดีที่สุด ข้า…”
เมื่อมองไปตรงผิวขาวราวกับหิมะที่ถูกเผยออกมา จึงทำให้เลือดสีแดงนั้นเด่นชัดขึ้นเสียจนน่ากลัวยิ่งนัก
แต่แววตาของซือคงชัวกลับหม่นหมองลง นึกไม่ถึงเลยว่าสตรีผู้ที่มีหน้าตาธรรมดา ๆ จะมีผิวพรรณที่ดีเช่นนี้ ทั่วทั้งหุบเขาหมอเทวดาคงไม่มีใครที่จะสามารถเทียบได้
“เรื่องนั้นนายน้อยมิต้องลำบากใจ ตัวข้าเองมียาอยู่ เดี๋ยวข้าจะกลับไปกับศิษย์น้องเอง ข้าจะใส่ยาให้นางด้วยตัวของข้าเอง”
เมื่อกล่าวจบ จวินโม่ซีก็ได้ดึงตัวมู่เฉียนซีจากไปอย่างรวดเร็ว และไม่เห็นแก่หน้าซือคงชัวเลยแม้แต่น้อย
ความอดทนของเขากำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว
ซือคงชัวมองตามเงาหลังทั้งสองไป เขาแทบที่จะกัดฟันของตนเองจนแตกละเอียด!
“ใส่ยาให้นางด้วยตัวเอง!”
