ได้ยินคำสั่งสอนเช่นนี้ของท่านพ่อตนเอง ซือคงชัวก็กำหมัดแน่น
“ข้า……ให้ข้าคิดทบทวนสักหน่อย!”
ซือคงเลี่ยวกล่าว “ไม่มีสิ่งใดต้องคิดแล้ว เอานางให้อยู่ รอให้เจ้าได้เป็นหัวหน้าหุบเขาหมอเทวดาได้เมื่อไหร่ เจ้าอยากได้สาวงามเช่นไรก็แล้วแต่ใจเจ้า จะสำเร็จการใหญ่อย่าได้คิดสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เจ้าจะกล้ำกลืนเพียงแค่ช่วงเดียวเท่านั้น”
ซือคงชัวกล่าว “ท่านพ่อ ท่านพ่อพูดถูก อยากสำเร็จการใหญ่จะสนใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้ ข้าเข้าใจแล้ว”
หลายวันนี้ซือคงชัวขยันมาเป็นพิเศษ อีกทั้งยังเอาของประดับมากมายที่ผู้หญิงชื่นชอบมาให้มู่เฉียนซีด้วย
“ข้าเห็นว่าศิษย์น้องไม่มีของเหล่านี้ ก็เลยสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าศิษย์น้องจะชอบหรือไม่?”
“ไม่จำเป็น นายน้อยเอากลับไปเถอะ!”
“ของที่ข้าให้ไปแล้ว ข้าไม่เอากลับคืนเด็ดขาด ศิษย์น้องรับไว้เถอะ!”
ซือคงชัวบังคับยัดเยียดของเหล่านี้ให้กับมู่เฉียนซี และทนไม่ได้ที่นางปฏิเสธ จวินโม่ซีเดินเข้ามาเห็นสิ่งของเหล่านี้ก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าซือคงซัวจะชอบเจ้าเข้าแล้ว ข้านึกไม่ถึงจริง ๆ เลยนะ นอกจากท่านผู้นั้นแล้ว ยังจะมีคนมาชอบหญิงสาววิปริตเช่นเจ้าอีก เจ้าว่า หากเขารู้เข้า หุบเขาหมอเทวดาคงไม่ต้องรอให้พวกเราลงมือก็ซวยแล้วล่ะ!”
“หากรู้แต่แรกว่าน่ารำคาญเช่นนี้ ตอนนั้นข้าก็คงจะเตะเขาไปแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าว
“ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า นึกไม่ถึงว่าตาเฒ่าประหลาดนั่นจะรักษาเขาหาย” จว
