ินโม่กล่าว
เขาเหลือบมองไปที่เครื่องประดับเหล่านั้น “แล้วของพวกนี้ เจ้าจะจัดการยังไง?”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ข้าก็ส่งต่อให้เจ้ายังไงล่ะ ถึงอย่างไรเมื่อก่อนหุบเขาหมอเทวดาก็หลอกเจ้าจนเจ้าน่าสังเวชเช่นนั้น อีกทั้งยังตามไล่ฆ่าเจ้ามานานตั้งหลายปี ของเหล่านี้ก็นับว่าเป็นค่าปลอบขวัญเจ้า รับไว้เถอะ ข้าไม่ถือ!”
มุมปากของจวินโม่ซีกระตุกขึ้นเล็กน้อย “ให้ข้า……”
“เจ้าไม่ถือแต่ข้าถือ ข้าไม่ได้อยากได้ของของผู้หญิงนะ”
จวินโม่ซีก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเย้ยสาวน้อยผู้นี้ด้วยเหตุใด จะยั่วยุนางอย่างนั้นเหรอ
มู่เฉียนซีกล่าว “นี่นายน้อยแห่งหุบเขาหมอเทวดาเป็นคนตั้งใจเลือกเลยนะ ดูเหมือนว่าชายผู้นี้จะมีมนุษยสัมพันธ์กับผู้หญิงดี อีกทั้งยังเข้าใจผู้หญิงมากซะด้วย ของที่เลือกมาก็ดึงดูดใจสาวซะเหลือเกิน ดังนั้นเจ้ารับไว้เถอะ ต่อไปเจ้าจะได้เอาไปปลอบขวัญผู้หญิงของเจ้ายังไงล่ะ อย่าได้หักน้ำใจของนายน้อยที่มีต่อเจ้าเลยนะ”
สีหน้าของจวินโม่ซีดำคล้ำด้วยความโกรธ “ข้าไม่ต้องการ!”
“เจ้ารับไว้เถอะ! มิเช่นนั้นวันนี้เจ้าจะไม่มีอาหารอันโอชะให้กินนะ”
“เจ้าอย่าบังคับข้านะ นายน้อยจวินอย่างข้าก็ยึดถือหลักการเหมือนกัน”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าจะเพิ่มของอร่อย ๆ ให้”
“เหอะ เหอะ เหอะ! ข้ารับไว้ก็ได้ เมื่อถึงตอนนั้นหากถูกตามไล่ฆ่า แล้วข้าไม่มีเงินกินข้าวก็เอาของเหล่านี้ไปขายได้ หรือไม่ก็อาจแลกของกินได้ไม่น้อยเลย!” จวินโม่ซีก็ฝืนรับไว้
นายน้อยซ
