งไง!” เก๋อซือกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ไม่มีอะไรที่ไม่กล้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “มีเวลาไม่มากแล้ว รีบออกไปเร็วเข้า!”
มู่เฉียนซีกล่าวกับซือคงชเวว่า “นายน้อยหุบเขา ยังเดินไหวไหม?”
ซือคงชเวพยักหน้าและกล่าวว่า “กินยารักษาอาการบาดเจ็บแล้ว ข้ายังเดินไหว รีบออกไปเร็วเข้า!”
เก๋อซือไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจละเลยน้องชายของตนได้ ทํำได้เพียงออกไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน อย่างไรพวกเขาก็หนีไม่พ้น
พวกเขาทั้งห้าได้มาถึงที่ปากถ้ำ ตอนนี้เองที่สัตว์อสูรเขียวได้สะบัดผู้อาวุโสเหล่านั้นออกไป และสามารถกลับไปยังรูถ้ำของตนเองได้
ไขกระดูกราชาหยกเขียวขั้นสูงสำเร็จแล้ว มันต้องรีบกลืนมันไปให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้มนุษย์กลุ่มนี้อยากได้!
แต่สุดท้ายมันกลับเห็นมนุษย์หลายคนออกมาจากปากถ้ำของมัน
เช่นนั้นไขกระดูกราชาหยกเขียวขั้นสูงของมัน มิใช่ว่า…
“พวกมนุษย์ที่น่ารังเกียจ พวกเจ้าไปตายซะ!” แรงกดดันอันน่าหวาดหวั่นของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่แผ่กระจายออกมา ทำให้ผู้คนรู้สึกสั่นสะท้าน
“นายน้อย!”
“นายน้อยเก๋อ!”
เมื่อเห็นเงาร่างเหล่านั้น เหล่าผู้อาวุโสก็แทบจะเป็นบ้าไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาไปช่วยเหลือไม่ทันแล้ว
“บ้าเอ๊ย! พวกเขาเข้ามาได้ยังไง?”
“ยังปรากฏตัวอยู่ที่นี่อีก!”
สัตว์อสูรเขียวกระโจนเข้าใส่ มีเพียงซือคงชเวที่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้นที่ยากจะต้านทานได้ เขาตะโกนว่า “ศิษย์น้องมู่ ช่วยด้วย!”
จวินโม่ซีรีบพุ่งเข้าไปช่วยเขา ส่วนเก๋อซือคิดจะฉวยโอกาสนี้ช่วย
