เก๋อเหลียงกลับไป
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสีหน้าของซือคงชเวจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา และผลักเก๋อเหลียงไปยังสัตว์อสูรเขียวนั่น
“อ๊าาา! เก๋อเหลียงเห็นร่างกายของตนพุ่งเข้าหาเจ้ายักษ์สีเขียวอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เขากลอกตาและสลบไปทันที
“น้องชาย!” เก๋อซือตะโกน
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมดต่ำต้อยที่อยู่ตรงหน้า สัตว์อสูรเขียวก็ฉีกมันออกเป็นชิ้นๆทันที
เก๋อซือตะคอกเสียงดัง “ซือคงชเว ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า…”
“นายน้อยเก๋อ รีบออกไปเร็วเข้า!”
และเพราะซือคงชเวที่ได้ผลักคนคนหนึ่งออกไปเป็นโล่ คนอื่นๆจึงมีโอกาสมาช่วยพวกเขาได้ และพาพวกเขาไปยังสถานที่ที่ปลอดภัย
แต่…
เก๋อเหลียงตายอย่างไม่อาจตายได้อีก ตอนนี้ดวงตาของเก๋อซือแดงระเรื่อ!
“ซือคงชเว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
“นายน้อยเก๋อ ใจเย็นๆ!”
สัตว์อสูรเขียวกล่าว พวกมนุษย์ที่น่ารังเกียจ มอบไขกระดูกราชาหยกเขียวออกมา!”
ผู้อาวุโสสูงสุดมองพวกเขาแล้วกล่าวว่า “ได้ไขกระดูกราชาหยกเขียวไปแล้วหรือ? ”
“ได้มันมาแล้ว” มู่เฉียนซีพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพัวพันกับสัตว์อสูรเขียวแล้ว พวกเรารีบออกไปกันเถอะ”
“ใช่!”
ฟึ่บฟึ่บฟึ่บ!
พวกเขาออกไปโดยเร็วที่สุด แต่สัตว์อสูรเขียวจะปล่อยมนุษย์น่ารังเกียจที่ขโมยสมบัติของมันไปได้อย่างไร?
“พวกมนุษย์สารเลว พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!”
“พวกมนุษย์น่ารังเกียจ…”
“……”
ที่ที่สัตว์อสูรเขียวอยู่นั้นล้วนแต่มีพิษแพร่กระจายอยู่ อีกทั้งความรวดเร็วของมันยังเร็วเป็นอย่างม
