มู่เฉียนซีนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “ดังเหรอ ?”
“เจ้ายังไม่รู้ว่าเจ้าได้ลงมือกับบุตรชายของรองหัวหน้าหุบเขา ตั้งแต่คนตระกูลเจ้าท่านนั้นได้ทำให้หัวหน้าหุบเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ ตอนนี้อำนาจทั้งหมดของหุบเขาหมอเทวดาก็ตกอยู่ในมือของหัวหน้าเก๋อกุยท่านนี้” จวินโม่ซีกล่าว
“ต่อให้ข้ารู้ ข้าก็จะลงมือเช่นนั้นอยู่ดี”
“ตอนนี้พวกเขานำคนมาล้อมจัดการเจ้าไม่น้อยเลยนะ จักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้าก็ไม่น้อย เจ้าคิดจะทำเช่นไร ?”
“ข้ายังมีเจ้าไม่ใช่เหรอ ?” มู่เฉียนซีมองเขาพลางกล่าว
“อาหารต่อจากนี้หนึ่งเดือน เป็นหน้าที่เจ้า!”
จะรับจ้างต่อสู้ทั้งที แน่นอนว่าจวินโม่ซีต้องฉวยโอกาสนี้ขอประโยชน์ให้กับตัวเอง!
มู่เฉียนซีแสยะมุมปากเล็กน้อยและกล่าวว่า “เจ้าสำคัญตัวมากเกินไปแล้ว มากสุดได้แค่หนึ่งวัน ข้ายังจะต้องฝึกบำเพ็ญ”
“สาวน้อย ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคนยึดถือสัจจะเป็นใหญ่ เจ้าก็อย่าได้ไร้เมตตาเกินไปหน่อยเลยนะ!” จวินโม่บ่น
“หรือว่า ข้าจะคิดหาวิธีเองดี!”
“ไม่ ไม่ อย่านะ! เจ้าให้โอกาสข้าได้แสดงฝีมือครั้งนี้เถอะ ผลตอบแทนครึ่งเดือนเป็นเช่นไร ?” จวินโม่ซีกระวนกระวายใจขึ้น
“วันเดียว!”
“เจ็ดวัน!”
“สามวัน! มิเช่นนั้นก็เลิกพูด!”
จวินโม่ซีกัดฟันกรอดพลางกล่าว “สามวันก็สามวัน แม่ค้าหน้าเลือดจริง ๆ!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เพราะฉะนั้น ท่านนักปรุงยาจวิน ในเมื่อรู้ว่าข้าเป็นแม่ค้าหน้าเลือด ต่อไปก็ทำตัวดี ๆ หน่อย อย่าได้ต่อรองกับข้าอีก เจ้าเ
