ดังนั้นคนเหล่านี้ของหุบเขาหมอเทวดาถามสิ่งใดไปก็ไม่ได้คำตอบ
เมื่อมู่เฉียนซีและพวกหาพวกเขาเจอ พวกเขาที่ถูกโจมตีจนเจ็บปวดก็ได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ดูท่าพวกข้าทำให้พวกเจ้าลำบากแล้ว”
ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “พวกเจ้าเป็นคนทำเหรอ ?”
“ทำได้เยี่ยมมาก!”
“ข้านับถือพวกเจ้าจริง ๆ พวกข้าก็อยากทำ แต่เสียดายที่ไม่มีความสามารถนั้น ไอ้คนพวกนั้นช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!”
บอกความจริงนี้กับพวกเขา แต่กลับทำให้พวกเขาเลื่อมใสศรัทธาขึ้นมา
เดิมทีอัจฉริยะนักปรุงยาของตระกูลจินเหล่านี้ไม่พอใจพวกเขา แต่ตอนนี้ได้ยกให้มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีเป็นบุคคลตัวอย่างแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อมากันครบสิบคนแล้ว ต่อไปก็เริ่มสะสมสมุนไพรวิญญาณได้ รับรองว่าทุกคนจะผ่านรอบแรกนี้ไปได้แน่นอน!”
“จะเป็นไปได้อย่างไร สมุนไพรของพวกเราถูกปล้นไปจนเกลี้ยงแล้ว”
“พวกเราก็เหมือนกัน!”
ขวั่บ ขวั่บ ขวั่บ! มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีเอาของที่ปล้นมาได้ทั้งหมดในสามวันที่ผ่านมาออกมา สิ่งนี้ทำให้พวกเขาเห็นแล้วถึงกับตาลาย
“พระเจ้า! มากมายเช่นนี้เลยเหรอ!”
“นี่มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!”
“……”
“ต้องการชนิดไหนเลือกเอาได้เลย ก่อนตะวันตกดิน พวกเราต้องออกไปจากป่าร้อยโอสถและสำเร็จภารกิจในรอบแรกนี้!”
“ตกลง!”
มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีได้ปล้นสมุนไพรมาเยอะเกินไป ดังนั้นทุกคนจึงมีสมุนไพรเพียงพอในการสำเร็จภารกิจนี้
จากนั้นก็ถึงเวลาที่จะต้องออกจาก
