ป่าร้อยโอสถแล้ว
ทว่า คิดจะออกไปนั้น แน่นอนว่ามันไม่ง่ายเช่นนั้น เพราะฝ่ายตรงข้ามนั้นได้เฝ้าทางเข้าเอาไว้ทุกทางแล้ว รอแค่ให้มู่เฉียนซีและพวกติดกับดักเท่านั้น
หลังจากที่มู่เฉียนซีและพวกปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้า พวกเขาก็ส่งสัญญาณออกมา ไม่ให้พวกเขาออกไปจากป่าร้อยโอสถได้เด็ดขาด
จินเลี่ยฮั่วกล่าวถามว่า “จะทำยังไงดี จะสู้ไหวเหรอ ?”
“พวกเรามีกันแค่สิบคน แต่พวกนั้นกลับมีเป็นร้อย!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ต้องฝ่าออกไปให้ได้!”
ทันทีที่ปลายนิ้วของมู่เฉียนซีขยับ เข็มสีเงินหลายเข็มก็พุ่งออกไปทันที
ในมุมลับสามารถใช้เข็มพิษลอบโจมตีได้ แต่หากต่อสู้กันอย่างโจ่งแจ้งนั้นไม่อาจใช้อาวุธลับที่บ่งบอกความเป็นตัวเองได้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวตนของตนเองถูกเปิดเผย
ดังนั้นจึงเตรียมเข็มเงินเหล่านี้เอาไว้เป็นพิเศษ จากนั้นมู่เฉียนซีก็โยนขวดยาให้พวกเขา และกล่าวว่า “สู้ไม่ได้ก็วางยาพิษให้พวกมันสลบไปก็ได้แล้ว!”
“พวกนั้นเป็นศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดานะ พิษเหล่านี้จัดการกับพวกนั้นได้จริง ๆ เหรอ ?”
แต่ต่อให้จัดการไม่ได้ พวกเขาก็อยากจะลองดู!
ผลลัพธ์ทันทีที่ได้วางยาพิษไปคนตรงหน้าก็สลบไปทันที
พวกเขากระโดดออกไป “ศิษย์พี่ทั้งหลาย ข้าไม่ได้ตั้งใจจะวางยาพิษมากมายเช่นนี้ ครั้งหน้าข้าจะลดให้น้อยลง!”
มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีเดินเข้าไปท่ามกลางคนเหล่านี้ ฉวยโอกาสในตอนโกลาหลนี้ จวินโม่ซีโจมตีอย่างโหดเหี้ยม มู่เฉียนซีโจมตีมือมืด ไม่นานนักก็จัดการไ
