เบื้องหน้านั้นคือใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อตอนได้เห็นดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองอาหารอันเลิศรสราวกับผีตายอดตายอยาก แน่นอนว่ามู่เฉียนซีจำคนตรงหน้าผู้นี้ขึ้นมาได้แล้ว
“จวินโม่ซี เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
เจ้าหมอนี่มิใช่ว่ากำลังหนีเอาชีวิตมิใช่หรือ? แต่กลับหนีมาจนถึงค่ายใหญ่ของหุบเขาหมอเทวดา ช่างไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ
“ข้ามาที่นี่ แน่นอนว่ามีเป้าหมายเช่นเดียวกับเจ้า”
“หุบเขาหมอเทวดาเปิดรับศิษย์ใหม่” มู่เฉียนซีตกตะลึงไปเล็กน้อย เจ้าหมอนี่คิดจะใช้วิธีการเดียวกันกับนาง
“นี่มิใช่เวลาที่จะมาคุยกันตรงนี้ ตามข้ามา!”
มู่เฉียนซีพาจวินโม่เดินอ้อมมาจนถึงหอหมอปีศาจ เดิมทีทั้งสองควรจะนั่งลงและพูดคุยกันอย่างสบายใจไม่รีบร้อน
แต่จวินโม่ซีกลับกล่าวคำที่ทำลายบรรยากาศลงสิ้นออกมาคำหนึ่ง “ข้าหิว!”
“หิวเจ้าก็อดทนเอาไว้” มู่เฉียนซีกล่าว
จวินโม่ซีเศร้าสร้อย “เจ้าสาวน้อยผู้นี้นับวันจะยิ่งโหดเหี้ยมเข้าไปทุกทีแล้ว”
“เจ้าก็รู้ว่าการรับศิษย์ใหม่ของหุบเขาหมอเทวดาในครั้งนี้จำเป็นต้องมีจดหมายแนะนำ ดูเหมือนว่าการคิดที่จะแฝงตัวเข้าไปมันไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น!”
“นับวันหุบเขาหมอเทวดายิ่งจะขี้ขลาดเข้าไปทุกที ก่อนหน้านี้แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเป็นเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นเพราะถูกเจ้าสองตัวนั้นของเจ้าทำให้หวาดกลัวไป?” จวินโม่ซีกล่าวพร้อมเบ้ปาก
“หากจะให้พูด เรื่องมันก็ยาว!”
“ลองเล่ามาให้ข้าฟังสิ” แน่นอนว่าจวินโม่ซีสนใจในเรื่อง
