รู้ว่าได้เกิดปัญหาขึ้นกับอารอง มู่เฉียนซีเองก็สามารถพาเขากลับไปรักษาอาการบาดเจ็บที่เมืองเหลยเฉิงได้อย่างสบายใจ
จิ่วเยี่ยนั้นเก็บตัวเพื่อผนึกแรงของคำสาปเอาไว้ก่อนจะมาพบมู่เฉียนซี ปรากฏว่ามู่เฉียนซีนั้นกลับจิตใจจดจ่ออยู่กับการรักษาอาการบาดเจ็บของหลิง ส่วนเขานั้นได้ถูกนางเมินเฉย
ในที่สุดหลังจากที่มู่เฉียนซีได้ทำให้อาการบาดเจ็บของหลิงนั้นคงที่ได้แล้ว จิ่วเยี่ยก็ได้ดึงตัวมู่เฉียนซีไป
“ซีใช้งานข้าเสร็จแล้วก็โยนข้าทิ้งไว้ทางนั้น เจ้าว่าข้าควรจะทำเช่นไรกับเจ้าดี?” จิ่วเยี่ยกระซิบเข้าที่ข้างหูของมู่เฉียนซี น้ำเสียงนั้นอันตรายเป็นที่สุด
“ข้าไม่มีความกล้านั้นที่จะใช้เจ้าเสร็จแล้วก็โยนทิ้งหรอก จิ่วเยี่ยเจ้าจะต้องเข้าใจผิดอย่างแน่นอน ข้านั้นกลัวอาการของอารองเลวร้ายลง เลยไปดูเขาก่อน….”
“อาการบาดเจ็บของเขาไม่มีอะไรแล้ว แต่ข้าป่วยแล้ว! เจ้ามารักษาข้า…..”
“อื้อ!”
มู่เฉียนซีถูกจิ่วเยี่ยลากออกไป จิ่วเยี่ยนั้นได้อดทนมานานมากจนกระทั่งถึงขีดสุดแล้ว
ถ้าหากมิใช่เพราะว่าหลิงเป็นอารองของมู่เฉียนซีล่ะก็ เกรงว่าเขาคงจะได้หายไปอย่างชนิดที่ว่าไม่เหลือแม้กระทั่งซากกระดูกสักแท่งไปนานแล้ว
มู่เฉียนซีคำรามใส่จิ่วเยี่ยตั้งแต่เช้าตรู่ “เจ้ามันบัดซบ!”
“ไม่ได้เจอซีนานเกินไปนัก คำสาปก็เลยควบคุมได้ไม่อยู่ไปบ้าง!” จิ่วเยี่ยทำสีหน้าเย็นชา และกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่ไร้เดียงสา
หากจื่อโยวที่อยู่ที่คุกโลหิตได้ยินเช่นนี้เข้าละก็
