่ อวู่ซวง ชิงเฉิน……
ยังมีซีเอ๋อร์ ซีเอ๋อร์ องค์หญิงน้อยแห่งตระกูลมู่ของพวกเขา
หลิงกำหมัดแน่น ต่อให้ร่างและวิญญาณของเขาจะเจ็บปวดจนแทบจะฉีกขาดเพียงใด เขาก็จะตายไม่ได้เด็ดขาด
ขวั่บ ขวั่บ ขวั่บ! คนของตำหนักเป่ยหานตามมาทันแล้ว
ผู้อาวุโสที่มีพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเจ็ดผู้นั้นกล่าวว่า “หลิง ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าคิดว่าเจ้าเป็นคนที่จริงใจต่อตำหนักเป่ยหานที่สุด นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเจ้าจะทรยศเช่นนี้ วันนี้ข้าจำเป็นต้องกำจัดเจ้าให้สิ้น!”
อวี้จีก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “หลิง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าเป็นคนเหย่อหยิ่งมากไม่ใช่เหรอ ไม่เคยเห็นองครักษ์ฝ่ายขวาอย่างข้า อวี้จีอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมีวันนี้ด้วย”
“ลงมือ!” ในขณะที่ตำหนักเป่ยหานกำลังจะลงมือ เฟิงอวิ๋นซิวก็ออกคำสั่งอยู่ในมุม ๆ หนึ่ง
“นายน้อย หากลงมือตอนนี้พวกเราจะเป็นอันตรายเอาได้ เมื่อถึงตอนนั้นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ก็จะถูกพวกมันแย่งไปนะขอรับ ข้าน้อยว่าปล่อยเขาไปเถอะ!”
“ข้าสั่งให้ลงมือ……”
เฟิงอวิ๋นซิวยังไม่ทันได้ลงมือ กลิ่นอายอันเย็นยะเยือกเข้ากระดูกก็แผ่ซ่าน ปกคลุมไปทั่วทั้งป่าเทียนเหลย
ทันใดนั้นเอง ร่างชุดดำร่างหนึ่งก็ได้ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็วจนพวกเขามองไม่ชัด
พลังมืดพลังหนึ่งได้พัวพันพวกเขาเอาไว้!
อ๊า! ไม่ว่ายอดฝีมือขั้นมหาจักรพรรดิของตำหนักเป่ยหานเหล่านี้พยายามขัดขืนเช่นไรก็ไม่อาจสลัดหลุดออกไ
