มู่เฉียนซีกำกระบี่ที่อยู่ในมือไว้แน่น และไม่ได้รับผลกระทบจากการฆ่าอันนองเลือดนั้นแล้ว
“เพราะมีคนคนนึงยอมเดินเส้นทางการฆ่าอันนองเลือดนี้แทนข้า ดังนั้นกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณ ต่อให้ข้าได้กลายเป็นเจ้านายของเจ้า ข้าก็จะไม่เดินเส้นทางนี้แน่นอน”
“หากเจ้าไม่ชอบเจ้านายอย่างข้า ข้าก็จะไม่บังคับเจ้า ส่วนเจ้าก็อยู่ในสนามรบโบราณแห่งนี้ต่อไป แล้วค่อย ๆ กลายเป็นเศษเหล็กไปเถอะ ข้าก็จะไม่อยู่เป็นเพื่อนเจ้า ลาก่อน!”
แสงสีเลือดในดวงตาของมู่เฉียนซีค่อย ๆ จางหายไป และสติของนางก็กลับมาอีกครั้ง
นางยังไม่ทันได้หันกลับไปมองคนด้านหลังก็ได้เห็นกับใบหน้าอันงดงามค่อย ๆ ขยายใหญ่ตรงหน้า……
อือ!
ริมฝีปากของทั้งสองประกบติดกัน ดวงตาของอาถิงขุ่นมัวลง สองมือกำหมัดแน่น!
ผลั๊วะ! ร่างสีเขียวอ่อนเคลื่อนไหวไป อาถิงชกไปที่ใบหน้าของจิ่วเยี่ยหมัดหนึ่ง
“หวงจิ่วเยี่ย เจ้าอย่าคิดว่าพลังของเจ้าจะแข็งแกร่งแล้วจะล่อลวงกระทำอันเลวทรามกับผู้เป็นพันธสัญญาของข้าได้ อยู่ห่างจากผู้เป็นพันธสัญญาของข้าให้ไกล ๆ หน่อย” ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาราวกับภูตปีศาจเงยหน้ากล่าวกับจิ่วเยี่ย
เขาเหลือบมองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “ดูเจ้าสิ เพิ่งจะรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ก็ถูกชายรูปงามทำให้หลงใหลแล้ว ข้ายอมรับเจ้านายที่ไร้อนาคตอย่างเจ้าไปได้ยังไง”
ความรักใคร่ของทั้งสองถูกเจ้าหมอนี่ขัดจังหวะเข้า สีหน้าของจิ่วเยี่ยก็ดำคล้ำด้วยความโกรธทันที!
และมู่เฉียน
