”
“หึหึหึ! น้องชายอวิ๋นซิว ข้าจะเอาชีวิตของเจ้าไปทำอะไร? อย่างไรเสียฆ่าสาวน้อยนี่เสียก็แล้วกัน”
เมื่อเล็บของอวี้จีได้ลูบไล้เลื่อนลงมาจากตรงคางของมู่เฉียนซี นางนั้นคิดที่จะเปิดปากแผลขึ้นที่ตรงนี้ จากนั้นก็จะกระชากผิวหนังทั้งใบหน้าของนางออกมา
อวี้จียิ้มและกล่าว “ไม่ต้องกลัว ฝีมือของข้าเชี่ยวชาญเป็นอย่างมาก มันจะรวดเร็วอย่างแน่นอน……”
“อ๊าก!” นางยังไม่ทันที่จะกล่าวจบ ทันใดนั้นก็ได้เกิดเลือดสดๆพุ่งสาดกระเซ็นขึ้นมาตรงหน้า
และปรากฏรอยเลือดอันโหดร้ายตั้งแต่คอของนางจรดยังหน้าผาก
ที่ตรงหน้าของมู่เฉียนซีนั้นมีสิ่งมหึมาสิ่งหนึ่งปรากฏขึ้น มันจ้องอวี้จีด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วกล่าว “กล้าที่จะมาแตะต้องเจ้านายของข้าอู๋ตี้ผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าคงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว!”
บึ้ม! อู๋ตี้ลงมืออย่างไม่เกรงใจ อวี้จีได้หลบหลีกไปอย่างรีบร้อน
บาดแผลบนใบหน้าของนางใหญ่มากเกินไปนัก เลือดสีแดงสดของอวี้จีได้ไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เบื้องหน้านั้นเป็นแมวสีขาวขนาดมหึมาตัวหนึ่ง ที่โอหัง อีกทั้งยังเอาแต่ใจและลงมืออย่างโหดเหี้ยม!
“ผู้พิทักษ์ฝ่ายขวา!” คนของตำหนักเป่ยหานรีบเข้ามาช่วยนางย่างร้อนรน แต่อู๋ตี้นั้นได้ฆ่าฟันไปทั่วทุกสารทิศ
“หึหึหึ! ก็ไม่คิดจะถามสักหน่อยหรือว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือท่านอู๋ตี้ผู้ไร้เทียมทานในใต้หล้า” อู๋ตี้หัวเราะพร้อมกล่าวออกมา
“สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับที่สี่!”
“แต่ความแข็งแกร่งนั่น มิใช่แค่เพียงสัตว์ศักด
