“ไร้สาระสิ้นดี ข้าว่าเจ้าคงเบื่อเกินไป! อย่าทิ้งข้าในช่วงคับขันล่ะ มิเช่นนั้นข้าจะให้สุ่ยจิงอิ๋งส่งเจ้าไปหาจิ่วเยี่ย” มู่เฉียนซีกล่าว
“ฮึ่ม! ข้าจะทิ้งเจ้ากลางทางได้อย่างไร เจ้าคิดมากเกินไปแล้วกระมัง!”
ปฏิกิริยาของปลายกระบี่ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ มู่เฉียนซีเห็นไกลๆว่าอารองของตนก็มาด้วย
ด้านหน้ามีอารอง และด้านหลังมีเฟิงอวิ๋นซิว มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย “ช่างบังเอิญนัก!”
นางเพียงต้องการหาตัวกระบี่มังกรเพลิงให้พบเพียงลำพัง จากนั้นก็จากไปโดยไม่มีใครรู้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะขัดกับความปรารถนาถึงเพียงนี้
เฟิงอวิ๋นซิวรีบวิ่งไปหามู่เฉียนซีและมองไปที่หลิงอย่างระมัดระวัง
มู่เฉียนซีกล่าว “นายน้อยอวิ๋นซิว ใช้หินเทพอัคคีตรวจสอบพื้นที่นี้หน่อยสิ!”
“ได้!”
ในขณะเดียวกัน อวี้จีก็ถือหินเทพอัคคีเช่นกัน พลังวิญญาณโคจรขึ้นมา ทันใดนั้นเปลวเพลิงก็ลุกโชนขึ้น
พลังวิญญาณของเฟิงอวิ๋นซิวก็โคจรออกมาเช่นกัน เปลวเพลิงทั้งสองลูกมาบรรจบกัน
มู่เฉียนซีตะลึงงัน ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง?
ปฏิกิริยาตอบสนองของปลายกระบี่มังกรเพลิงจะผิดพลาดไปได้อย่างไร!
ในเวลาต่อมา ธาตุไฟอีกสายหนึ่งก็ได้พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!
บึ้ม!
พลังอันทรงพลังนี้ต้านทานพลังของหินเทพอัคคีเอาไว้ได้
ดวงตาของเฟิงอวิ๋นซิวกับหลิงและพรรคพวกได้เปล่งประกายแวววาว ธาตุไฟที่ทรงพลังเช่นนี้ต้องเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์อย่างแน่นอน
พวกเขาเก็บหินเทพอัคคีเอาไว้
