มู่เฉียนซียื่นขวดยาให้เฟิงอวิ๋นซิวแล้วกล่าวว่า “ชิงอิ่งของข้าลงมืออย่างไม่ควร นายน้อยอวิ๋นโปรดอภัยด้วย”
เฟิงอวิ๋นซิวตะลึงงัน “ข้าขอโทษ! เป็นข้าเองที่หมกมุ่นมากเกินไป!”
ซวนอีและพรรคพวกก็ตกใจเช่นกัน นายน้อยขอโทษผู้อื่นเช่นนี้ติดต่อกันถึงสองครั้ง!
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องขอโทษแล้ว”
มู่เฉียนซียังคงดูแลร่างกายของเฟิงอวิ๋นซิว แต่คํากล่าวนั้นของนายน้อยอวิ๋นซิวได้ทำให้เกิดระยะห่างระหว่างพวกเขาแล้ว
และก็เริ่มหิวมากแล้ว ครั้งนี้มู่เฉียนซีส่งเนื้อย่างไปให้ซวนอีและพรรคพวกอย่างกระตือรือร้น
ซวนอีมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างมาก ทำดีผิดปกติจะต้องมีอะไรแฝงเป็นแน่แต่เมื่อได้กลิ่นเนื้อย่าง พวกเขาก็อดใจไม่ไหวจริงๆ!
ไม่ว่าอย่างไรสาวน้อยผู้นี้ก็คงไม่กล้าวางยาพิษพวกเขาในอาหารรสเลิศที่พวกเขากำลังกินเข้าไปหรอกกระมัง
แต่สุดท้าย…
“ปวดท้อง!”
“ปวดจะตายแล้ว!”
“……”
ซวนอีและพรรคพวกอีกสามคนท้องเสียกันทั้งวัน
“เจ้า…” ซวนอีและคนอื่นๆโกรธจัด จนแทบอยากจะบีบคอมู่เฉียนซีให้ตาย
“เจ้าวางยาระบายกับพวกเรา!” พวกเขากัดฟันนั่นพลางกล่าว
ชิงอิ่งยืนขวางอยู่เบื้องหน้าของมู่เฉียนซี เพราะกลัวว่าคนเหล่านี้ที่ถูกมู่เฉียนซีวางยาพิษจะลงมือกับมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าว “กล้าลงมือกับคนของข้า วางยาระบายเล็กน้อยแก่พวกเจ้านี่ถือว่าข้าเมตตามากแล้วนะ อย่าคิดว่าความแข็งแกร่งของข้าอ่อนแอแล้วจะมองไม่ออก เมื่อครู่พวกเจ้าได้ลงมือจะสังหารแล้ว”
ถ้าไม่ใช
