ียงแต่อาถิงเท่านั้นที่ไม่สามารถจะทนได้ แม้แต่ชิงอิ่งที่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์อยู่เพียงน้อยนิดก็ยังสัมผัสได้
หมัดนี้ทำให้เฟิงอวิ๋นซิวได้สติขึ้นมา
เขามองไปที่มู่เฉียนซีแล้วกล่าว “ข้าขอโทษ!”
นางนั้นเป็นผู้ที่ทำตามใจตนอย่างไม่แยแส และดูเหมือนจะไม่สนใจในเรื่องต่างๆเลยแม้แต่น้อย แต่ความหยิ่งยโสที่ฝังอยู่ในกระดูกของนางไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาอย่างแน่นอน
การที่มองคนคนหนึ่งกลายเป็นคนอีกผู้หนึ่งเช่นนี้ แม้ว่านางจะยังไม่ได้แสดงท่าทีออกมา แต่คนรอบข้างตัวนางกลับอดใจไม่ไหวเสียแล้ว
