“ซวนอี เจ้ามาลองยาให้นายน้อยของเจ้าสิ!”
นี่เป็นความสงสัยที่เกิดขึ้นตามสัญชาตญาณ มู่เฉียนซีก็ไม่ได้โกรธแต่อย่างใด
สถานะเป็นผู้สูงศักดิ์ หากไร้ซึ่งความระมัดระวัง ตายไปเช่นไรก็ไม่อาจจะรู้ได้
ซวนอีมองไปที่เฟิงอวิ๋นซิว เฟิงอวิ๋นซิวก็พยักหน้าอย่างช้า ๆ
หลังจากที่ซวนอีดื่มเข้าไป เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปก็ไม่ได้เป็นอันตรายแต่อย่างใด เฟิงอวิ๋นซิวจึงยื่นมือออกไป และกล่าวว่า “เอามาให้ข้า!”
“ขอรับ!”
ครั้นแล้วเฟิงอวิ๋นซิวจึงดื่มมันลงไปอย่างไม่ลังเล
ซวนอีไม่ใช่ผู้บาดเจ็บ เมื่อดื่มยารักษาอาการบาดเจ็บเข้าไปแน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่เฟิงอวิ๋นซิวเป็นผู้บาดเจ็บสาหัส หลังจากดื่มยารักษาอาการบาดเจ็บของมู่เฉียนซีเข้าไปแล้ว ชั่วครู่หนึ่งก็รู้สึกสบายตัวขึ้นทั่วทั้งร่าง
ยานี้เป็นเพียงยาขวดเล็ก ๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงว่าประสิทธิภาพจะดีกว่ายาวิญญาณขั้นปฐพีระดับสูงที่พวกเขาพกติดตัวเอาไว้มาก นี่เป็นสิ่งที่น่าทึ่งเกินไปแล้ว
มู่เฉียนซีกวักมือเรียกซวนอี และกล่าวว่า “มาลองอีกครั้ง!”
ซวนอีเดินไปตรงหน้ามู่เฉียนซี เดิมทีคิดว่ามู่เฉียนซีจะให้เขาลองยา แต่สุดท้ายมู่เฉียนซีกลับเอาเข็มยาออกมาเข็มหนึ่งและปักเข้าที่แขนเขา อีกทั้งตั้งใจจะให้เขาเจ็บปวด ก็ใครใช้ให้เจ้าหมอนี่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่นางกันเล่า
อ๊า! ซวนอีร้องอุทานขึ้น
“นี่เจ้า……เจ้าใช้อาวุธลับลอบทำร้ายข้า!” ซวนอีกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว คิดจะลงมือกับมู่เฉียนซี
“ซวนอี
