กล่าวอย่างหยอกล้อ “ผู้นำหลาน ท่านขี้ลืมยิ่งนัก! มิใช่ว่าได้บอกท่านไปแล้วหรือว่าข้านั้นวางยาพิษลูกสาวของท่านไปแล้ว แต่ท่านยังกลับทำอะไรวู่วาม แค่เพียงพวกเจ้ากล้าลงมือ เช่นนั้นข้าก็กล้าที่จะทำให้นางทรมานอย่างอยู่มิสู้ตายไป”
“เจ้า…..” ผู้นำหลานอยากที่จะสับนางเป็นหมื่นชิ้นยิ่งนัก แต่ทว่าอย่างไรเสียก็ไม่กล้าที่จะลงมือ
“ไปต่อเถอะ!”
ผู้นำหลานมิได้ลงมือโจมตี แน่นอนว่าหลานเยว่หรูก็จะไม่ต้องรับเคราะห์
ผู้นำหลานไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินทางต่อไป และตลอดทางนั้นก็จะปลอดภัยไร้ซึ่งเรื่องราวต่อกัน
ถึงแม้ว่าผู้นำหลานอยากที่จะลอบโจมตีมู่เฉียนซี แต่เพราะมีชิงอิ่งอยู่ด้วย การที่เขาคิดจะลอบโจมตีนั้นจึงเป็นแค่เรื่องที่ฝันไป และนั่นยังแต่จะทำให้บุตรสาวของตนเองต้องเจ็บปวดอีกครั้งหนึ่ง
ในที่สุด ผู้นำหลานก็ยอมแพ้
แต่ทุกครั้งที่มู่เฉียนซีเห็นสายตาของผู้นำหลานส่องประกายอันมืดมิดออกมา มู่เฉียนซีรู้สึกว่าเขายังไม่เลิกล้มความตั้งใจอย่างหมดสิ้น
เอาผลหวายมหาจักรพรรดิกลับไปที่สำนักศึกษาอันดับหนึ่งแห่งทวีปเหลยโจวก่อนแล้วค่อยว่ากัน อย่างไรก็ไม่เชื่อว่าผู้นำหลานนั้นจะสามารถตะลุยฝ่าไปได้ถึงสำนักศึกษาอันดับหนึ่งแห่งทวีปเหลยโจว
แต่เมื่อพวกเขาเพิ่งออกมาจากป่าเชียนโยว ก็พลันเกิดเรื่องขึ้น
ที่ด้านหน้านั้นได้มีคนกลุ่มหนึ่งมุ่งเข้ามา พวกนั้นใส่ชุดคลุมยาวสีขาวของนักปรุงยา ช่างเป็นสิ่งที่มู่เฉียนซีคุ้นเคยที่สุดจนมิอาจจะคุ้นเคย
