จงระวังให้มาก ถ้าหากว่าทำให้ลูกสาวของข้าได้รับบาดเจ็บละก็ ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่” ผู้นำหลานกล่าวออกมาอย่างโหดร้าย
ทั้งสองฝ่ายที่เดิมทีต่อสู้กันอยู่นั้น บัดนี้ได้รวมกลุ่มด้วยกันและเดินทางออกจากป่าเชียนโยว
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีเองก็มิได้เอาดาบจี้ที่คอของหลานเยว่หรูอยู่ตลอดเวลา เข็มยาเข็มหนึ่งได้ทิ่มเข้าไปในผิวหนังของหลานเยว่หรูอย่างไม่เกรงใจ
“อ๊า!” หลานเยว่หรูร้องเสียงแหลมออกมา
ผู้นำหลานพลันกล่าวขึ้นอย่างดุร้าย “เจ้าทำอะไรกับลูกสาวของข้าอีก?”
“วางยาพิษเล็กๆน้อยๆกับลูกสาวของท่าน นี่เป็นพิษของหมอปีศาจ ท่านนั้นไม่สามารถที่จะแก้พิษเองได้ หากอยากที่จะให้คุณหนูใหญ่หลานยังอยู่ดีละก็ ขอให้ท่านผู้นำหลานอย่าได้ทำการวู่วาม ลูกสาวของท่านข้าจะคืนตัวให้”
มู่เฉียนซีได้ผลักตัวหลานเยว่หรูออกไป จากนั้นนางก็เก็บกระบี่
ปึก! ผู้นำหลานได้รับตัวบุตรสาวของตนเอาไว้
เมื่อเห็นใบหน้าของบุตรสาวที่ได้รับความลำบากเป็นอย่างมาก ผู้นำหลานก็โกรธจัด
“เจ้าเด็กบ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ผู้นำหลานคิดที่จะพุ่งตัวเข้าไป แน่นอนว่าเขาได้ถูกผู้อาวุโสโม่ขวางเอาไว้
“อ๊าก!” แต่ในตอนนี้เอง หลานเยว่หรูก็ได้กรีดร้องออกมาดั่งหัวใจจะแหลกสลาย
“ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย! ช่วยข้าด้วย!”
ใบหน้าของหลานเยว่หรูบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ผู้นำหลานจึงทำได้เพียงเอาความสนใจทั้งหมดไว้ที่ตัวของบุตรสาว
“ลูกสาว เจ้าเป็นอะไร?”
“เจ้าทำอะไรกับลูกสาวข้ากันแน่?”
มู่เฉียนซี
