งลอบโจมตีเข้าจนได้
“หึ หึ หึ! เจ้ากำลังด่าข้าอย่างเมามันนักมิใช่หรือ? คงมิได้คิดว่าเจ้าจะตกมาอยู่ในกำมือของข้าใช่หรือไม่?” น้ำเสียงของหลานเยว่หรูในตอนนี้นั้นเย็นยะเยือกอย่างที่สุด และมองไม่เห็นความอ่อนแอเลยแม้แต่น้อย
ไป๋อวี้ฉิงกล่าวขึ้น “เจ้าผู้หญิงน่าขยะแขยง แน่จริงเจ้าก็ฆ่าข้าสิ! เจ้ากล้าหรือไม่?”
“ข้าไม่กล้าฆ่าเจ้า แต่ถ้าหากว่ามือของข้ากระตุกขึ้นมาเพียงเล็กน้อยละก็ เช่นนั้น….” มืออีกข้างหนึ่งของนางได้ลูบไล้ไปตามใบหน้าของไป๋อวี้ฉิงและได้ใช้แรงบีบลงไปพร้อมกล่าว ส่วนไป๋อวี้ฉิงที่ได้รับความเจ็บปวดนั้นได้ขมวดคิ้วเข้าหากัน
“ไอ้หนู ถ้าหากไม่อยากให้สาวน้อยผู้นี้เสียโฉมละก็ จงส่งผลนั่นมาให้ข้า เจ้ามิใช่ว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีอย่างมากกับสาวน้อยผู้นี้หรอกเหรอ? “ บนใบหน้าของไป๋อวี้ฉิงนั้นได้ปรากฏบาดแผลที่มีรอยเลือดขึ้นมาแล้ว
แต่สิ่งที่เป็นปัญหามากไปกว่านั้นก็คือ ที่เล็บของหลานเยว่หรูนั้นมีพิษ เพียงแค่กรีดบาดแผลนั้นออกเท่านั้นก็จะเจ็บปวดนัก สีหน้าของไป๋อวี้ฉิงได้กลายเป็นขาวซีดขึ้นมา
แต่ทว่าไป๋อวี้ฉิงกลับยอมไม่ได้ที่จะยอมแพ้ “เจ้าคิดผิดแล้ว ข้ากับมู่เฉียนซีนั้นเพิ่งรู้จักกันได้เพียงไม่กี่วัน ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ดีดั่งที่เจ้าคิดเอาไว้ คิดที่จะเอาข้าไปแลกกับผลหวายมหาจักรพรรดิที่เป็นสมุนไพรวิญญาณชั้นยอดนั้น เจ้าฝันไปเถอะ!”
“เจ้าโกหกข้า” จากการสังเกตของนาง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นไม่เลวเลย แต่
