วราวกับพ่นไฟออกมาได้ “เจ้า…..เจ้ากลับกล้าที่จะลอบโจมตีข้า”
ไป๋อวี้ฉิงกล่าว “เจ้าสามารถลอบโจมตีข้าได้ แล้วเฉียนซีจะลอบโจมตีเจ้าไม่ได้หรือไง? สมน้ำหน้า”
มู่เฉียนซีเปิดปากกล่าว “ผู้นำหลาน พวกเราก็ไม่ได้คิดอยากที่จะสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งกับพวกท่าน บุตรสาวของท่านอยู่ในมือของข้า ถ้าหากว่าท่านไม่อยากให้มีร่องรอยเกิดขึ้นบนใบหน้าของนางละก็ ทางที่ดีที่สุดคือหยุดสู้เสีย”
“เจ้ากล้านัก….” การต่อสู้ทางนั้นได้หยุดลงแล้ว ส่วนเสี่ยวหงเองก็ได้เลิกพ่นไฟ
แต่หลังจากที่เปลวเพลิงได้หายไปแล้ว ชุดกระโปรงยาวสีเขียวของหลานเยว่หรูก็ได้กลายเป็นผุยผงไป
หลานเยว่หรูรู้สึกหนาวเย็นหวิวๆไปทั้งตัว ตัวของนางนั้นเปลือยเปล่า อีกทั้งยังอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ ทันใดนั้นนางก็ได้กรีดร้องขึ้นมา
“อ๊า!”
สีหน้าของนางนั้นทั้งเขินอายและโกรธเกรี้ยวราวกับมีเพลิงกำลังเผาไหม้อยู่ และแทบจะทนไม่ได้อยากแทรกแผ่นดินหนีไป
เมื่อบุตรสาวของตนได้ถูกผู้อื่นเห็นจนหมดทั่วเรือนร่าง ผู้นำหลานเองก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก เขาตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ “ทั้งหมดหันหลังกลับไป ห้ามดู ห้ามมอง หากยังมองดูอีกละก็ข้าจะควักตาพวกเจ้าออกมา”
