ียนซีเป็นคนช่วยมันเอาไว้ มันจึงบินไปตรงหน้ามู่เฉียนซีอย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีเอายาเม็ดหนึ่งป้อนให้มัน และยิ้มพลางกล่าวว่า “ของกินนี้ถือว่าเป็นการที่ทำให้เจ้าตกใจก็แล้วกันนะ ต่อไปก็ต้องระวังตัวให้มาก อย่าให้ใครมาจับได้อีกล่ะ”
มันพยักหน้าเหมือนกับจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ จากนั้นก็ได้บินไปที่นกห้าสีตัวใหญ่
กลิ่นยาในปากของมันช่างหอมและบริสุทธิ์เสียจนทำให้มันรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย มันกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เห็นแก่ที่เจ้าเด็กผู้นี้รู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร วันนี้ข้าจะปล่อยพวกมนุษย์ที่น่ารังเกียจอย่างพวกเจ้าไป”
กล่าวจบ พวกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์กลุ่มนั้นก็ได้จากไปทันที
ปัง! มู่เฉียนซีโยนร่างของคุณหนูใหญ่ผู้นี้ออกไป องครักษ์ของนางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้น คิดจะลงมือกับมู่เฉียนซี
“พวกเจ้าลองลงมือดูสิ!” ผู้อาวุโสโม่กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
ความแข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้ามนั้นเทียบกับพวกเขาไม่ได้เลย ถึงแม้ว่าจะโกรธเกรี้ยวมากเพียงใดก็ไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม สุดท้ายก็อดทนเอาไว้ได้
มู่เฉียนซีกล่าว “วันนี้ทุกคนก็เหนื่อยมามากแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ!”
ในตอนนี้เอง หญิงสาวชุดเขียวได้เดินมาตรงหน้ามู่เฉียนซี “ขะ……ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าแค่รู้สึกว่าลูกนกตัวนั้นสวยดี ข้าชอบมันมาก ก็เลยจับมันมา คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ได้”
หญิงสาวทำท่าทางอ่อนแอดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ของพวกเขาเสียอกเสียใจเช่นนี้ อง
