ตาเป็นมัน นางจะออกไปข้างนอกมั่วซั่วได้อย่างไร
ผู้อาวุโสโม่โกรธเกรี้ยวขึ้นมา “ทำไมจะไม่ได้? สาวน้อยผู้นี้เป็นคู่หมั้นเจ้าหรือเป็นภรรยาเจ้ารึ นางยังไม่ได้แต่งงานกับเจ้าเลย! เจ้านี่ทำตัวเหมือนแม่บ้านจอมจุกจิก สาวน้อยจงทิ้งเขาไปเสียเถอะ ข้าจะแนะนำคนดี ๆ ให้หนึ่งคน หลานชายของข้านั้นไม่เลวเลยนะ…”
เหลยหมิงหัวเราะน้ำตาเล็ดออกมา นี่มันเรื่องอะไรกัน! ผู้อาวุโสโม่อย่าได้สร้างเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้หรือไม่
เหลยหมิงกล่าว “เรื่องนี้ ถึงต่อให้เป็นท่านอาจารย์ของข้า ก็คงจะห้ามปรามเช่นกัน”
มู่เฉียนซีกล่าว “ครั้งนี้ข้าจะไป”
ผู้อาวุโสโม่กล่าว “เจ้าหนูเหลยหมิง นี่เจ้ากำลังดูถูกความสามารถหน่วยสำนักปรุงยาของข้า! พวกเราจะปกป้องสาวน้อยเพียงคนเดียวไม่ได้หรือยังไง ? สาวน้อยผู้นี้เป็นผู้ได้อันดับหนึ่งในการแข่งขันใหญ่ร้อยสำนัก ซึ่งแข็งแกร่งกว่าเจ้าเสียอีก!”
เหลยหมิงร้อนรนใจขึ้นมา เขากล่าว “เรื่องนั้นมันมีความซับซ้อนอยู่บ้าง”
ในที่สุดผู้อาวุโสโม่ก็ได้ถูกอาจารย์ใหญ่เรียกตัวไป แต่ด้วยความสามารถในการแยกแยะและความเข้าใจของมู่เฉียนซีที่มีต่อสมุนไพรวิญญาณ จึงทำให้ผู้อาวุโสโม่ไม่อยากที่จะรามือ
“มันก็แค่หุบเขาหมอเทวดาไม่ใช่หรือไง ? ข้าไม่กลัวพวกมันหรอก แน่จริงก็ให้พวกนั้นส่งยอดฝีมือของหุบเขาหมอเทวดาทั้งหมดมาสิ”
มู่เฉียนซีกล่าว “อาจารย์ใหญ่เหลย อันที่จริงแล้ว! ขอแค่เพียงทำให้ผู้อื่นคิดกันว่าข้าอยู่ในสำนักศึกษา พวกหุบเขา
