“สำนักศึกษากุ่ยหยู้ยอมรับว่าพวกเขานั้นอยากมีหน้ามีตาขึ้นมา จึงได้ให้นักศึกษาที่ได้จบการศึกษาไปแล้วอีกทั้งยังมีอายุเกินกว่ากำหนดของการแข่งขันใหญ่ร้อยสำนักมาปลอมตัวแฝงเข้าไปแข่งขัน” อาจารย์ใหญ่เหลยกล่าว
“เจ้าคนพวกนี้เห็นว่าข้าเป็นตาแก่โง่เง่าหรือยังไง ? คิดจริง ๆ เหรอว่าข้าจะเชื่อ ? เพียงเพราะแค่ต้องการได้ออกหน้าออกตา พวกเขาไม่กล้าที่จะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้อย่างแน่นอน”
อาจารย์ใหญ่เหลยโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ถึงแม้รู้ว่าความจริงเป็นเช่นนั้นแต่กลับไม่มีหลักฐานอันใด
มู่เฉียนซีถามขึ้น “อาจารย์ใหญ่เหลย ให้ข้าลองไปถามดูไหม?”
“ได้!”
“ว่านอู๋เทียน!” ในตอนนี้ว่านอู๋เทียนได้ถูกขังอยู่ที่คุกใต้ดินแห่งหนึ่งในเมืองจิ่วเหลย
“มู่เฉียนซี!” ถึงแม้ว่าว่านอู๋เทียนในตอนนี้จะถูกกักขังอยู่ แต่สายตาที่เขามองไปยังมู่เฉียนซีนั้นก็ยังคงเผยแววของความโหดร้ายออกมา
“พวกหุบเขาหมอเทวดาส่งเจ้ามาใช่ไหม! ไม่กล้าที่จะฆ่าข้าโดยตรง แม้แต่ความกล้าในการลอบฆ่าก็ยังไม่มี เช่นนั้นจึงได้ส่งคนมาในการแข่งขันครั้งนี้เพื่อทำทีว่าพลั้งพลาดฆ่าข้า” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงอันเบาบาง
ทั่วทั้งแดนใต้นี้ ผู้ที่มีความแค้นอย่างฝังลึกกับนางและยังมีความสามารถเช่นนี้ มีเพียงแต่หุบเขาหมอเทวดาเท่านั้น
อาจารย์ใหญ่เหลยที่คอยฟังอยู่ด้านข้างนั้นก็ตกตะลึงถึงขีดสุด “หุบเขาหมอเทวดา”
ดวงตาของว่านอู๋เทียนทอประกายออกมา เขากล่าว “มู่เฉียนซี ข้าไม่เข้าใจว
