่าเจ้ากำลังพูดอะไร?”
“เจ้าเข้าใจแน่ หากไม่เข้าใจแล้วละก็ ทำไมถึงต้องคิดที่จะทำให้ข้าถึงแก่ความตายด้วยเล่า?”
“บนโลกแห่งนี้มีผู้คนมากมายเหลือเกินที่อยากให้เจ้าตาย” ว่านอู๋เทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ดูเหมือนว่า หากไม่ให้เจ้าได้เจอดีสักหน่อย เจ้าคงจะไม่ยอมพูดความจริงออกมาเสียแล้ว” มุมปากของมู่เฉียนซีเริ่มยกขึ้นเบาๆ
ว่านอู๋เทียนร้องตะโกนเป็นการใหญ่ “เจ้าจะทำเช่นนี้มิได้ ข้านั้นเป็นแค่ผู้ที่ทำผิดกฎในการแข่งขันใหญ่ร้อยสำนักเท่านั้น เจ้าไม่สามารถที่จะลงโทษทรมานข้าเป็นการส่วนตัวได้”
“เจ้าเฒ่าหุบเขาหมอเทวดานั่นส่งเจ้ามา เจ้าเองก็รู้ว่าข้าไม่เห็นกลเม็ดเล็กน้อยในการใช้พิษของเขาอยู่ในสายตา เช่นนั้นหากข้าวางยาพิษเพียงเล็กน้อยก็คงจะไม่ทำให้ใครล่วงรู้เข้าได้”
“เจ้า…”
มู่เฉียนซียกมือขึ้นมา จากนั้นเข็มยาเข็มหนึ่งก็ได้บินออกไป
ว่านอู๋เทียนในตอนนี้ได้ถูกอาจารย์ใหญ่เหลยทำให้พิการไปเรียบร้อยแล้ว ถึงต่อให้เขาอยากที่จะหลบหลีก ก็ไม่สามารถหลบหลีกไปได้!
ฉึก!
เข็มสะกดจิตได้แทงเข้าไป
อาจารย์ใหญ่เหลยถามขึ้น “สาวน้อย นี่จะได้ผลหรือ? เจ้าหมอนี่ปากแข็งเป็นอย่างมาก”
มู่เฉียนซีกล่าว “แน่นอนว่าได้ผล!”
ไม่นานนักสายตาของว่านอู๋เทียนก็ได้เปลี่ยนเป็นล่องลอยเฉื่อยชาขึ้นมา มู่เฉียนซีถามขึ้นด้วยเสียงต่ำว่า “ใครที่ใช้ให้เจ้ามาฆ่าข้าในการแข่งขันใหญ่ร้อยสำนัก?”
“ท่านผู้เฒ่าให้ข้ามาฆ่าเจ้า เจ้ามิเพียงแต่ได้คร่าชีวิตยอดฝีมือแ
