่งก่อน!” มู่เฉียนซีเอาของล้ำค่าออกมาส่วนหนึ่ง และในของส่วนหนึ่งที่นางเอาออกมานี้ก็เต็มห้องจริง ๆ
“อะ เอ่อ!”
“ข้าจะไปรายงานอาจารย์ใหญ่” อาจารย์ท่านนี้ตกตะลึงพรึงเพริดเข้าแล้ว
“อาจารย์ใหญ่ อาจารย์ใหญ่…”
อาจารย์ใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกคาดไม่ถึง “หรือว่าสนามรบโบราณยังมีสุสานเทพมังกรอันใดอยู่ สาวน้อยผู้นี้คงจะกวาดของล้ำค่าในสุสานมาหมดแล้วเป็นแน่”
“ข้าจะไปพบนาง”
มู่เฉียนซีเห็นชายชรารูปร่างกำยำผู้หนึ่งมา แน่นอนว่านางรู้จัก นางเอ่ยปากทักทาย “ท่านอาจารย์ใหญ่เหลย!”
“เป็นเจ้า! สาวน้อยผู้ที่คว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันรอบแรก”
“นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าท่านอาจารย์ใหญ่จำข้าได้ด้วย” มู่เฉียนซีกล่าวเบา ๆ
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะได้ของล้ำค่ามากมาย แต่หากเต็มห้องนี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว อันดับหนึ่งเป็นของเจ้าแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการทำร้ายนักเรียนคนอื่นมากเกินไป และ…”
ยิ่งมีเยอะ คนที่อยากได้ก็ยิ่งเยอะ แม้ว่าการแข่งขันครั้งนี้จะไม่ได้เปิดเผยต่อภายนอก แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าเรื่องนี้จะไม่แพร่งพรายออกไป
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีนั้นเข้าใจดี นางพยักหน้าพลางกล่าว “ในเมื่อเพียงพอที่จะคว้าอันดับหนึ่งแล้ว ก็เอาตามที่ท่านอาจารย์ใหญ่ว่าก็แล้วกัน ถึงอย่างไรหากจะเอาออกมาก็เก็บกลับไปลำบากอยู่ดี”
เมื่อผลคะแนนการแข่งขันในรอบสองออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น
แม้แต่ยี่สิบอันดับแรกส่วนมากก็ไม่ใช่คนของสำนักศึกษาจินซิน แต่เป็นคนของส
