ต้องได้ของล้ำค่ามาไม่น้อยแน่
ไป๋ชางมองจินซ่านซ่านและกล่าวว่า “อะไรนะ ให้เขานำทาง ?”
เจ้าอ้วนตัวสีทองไปทั้งตัวที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ พลังไม่แข็งแกร่งก็ช่างเถอะ แต่ยังเป็นคนที่ขี้ขลาดตาขาวมาก
ให้เขานำทาง ช่างเป็นเรื่องที่น่าขำยิ่งนัก
จินซ่านซ่านตอบกลับไปว่า “โชคของข้านั้นดีมากเลยนะ ข้านำทาง พวกเจ้าวางใจได้!”
เพียงเพราะว่าเขาโชคดีแล้วจะให้นำทางเนี่ยนะ ไป๋ชางไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน
เขากล่าว “สำนักศึกษาหมอเทวดาของพวกเราเป็นกลุ่มหลัก ดังนั้นให้พวกเราเป็นคนนำทางเถอะ อีกอย่างพลังความแข็งแกร่งของพวกเราสำนักศึกษาหมอเทวดาก็ไม่เลวเลย หากมีอันตรายใดพวกเราสามารถปกป้องพวกเจ้าได้”
เขากล่าว “แต่ข้าเชื่อในโชคชะตาของจินซ่านซ่าน หากสำนักศึกษาหมอเทวดาไม่เห็นด้วย เช่นนั้นเราก็คงต้องแยกทางกันไป”
ไป๋ชางกล่าว “พวกเราอยู่กลุ่มเดียวกัน หากพวกเจ้าแยกทางเช่นนี้ก็จะดูเหมือนไร้จิตสำนึกส่วนรวม”
มู่เฉียนซีตอบกลับ “แต่คุณชายไป๋ไม่ฟังคำแนะนำที่ดีที่สุดจากพวกเราเลย”
หลายวันที่ผ่านมานี้ที่ได้ค้นหาของล้ำค่าในสนามรบโบราณที่สี่แห่งนี้ มู่เฉียนซีก็ยิ่งเห็นถึงความสามารถในการค้นหาของล้ำค่าของจินซ่านซ่านชัดเจนยิ่งขึ้น
มู่เฉียนซี “จินซ่านซ่าน นำทางเถอะ!”
“ได้!”
ครั้นแล้วพวกเขาก็เดินจากไปเช่นนี้ หลังจากที่พวกเขาหันหลังเดินจากไป คนของสำนักศึกษาหมอเทวดาเหล่านี้ก็เผยสีหน้าแห่งความโกรธเกรี้ยวออกมา
“พี่ใหญ่ พวกมันช่างไม่รู้จักที่ต่ำที
