จินซ่านซ่านกล่าว “ตอนนี้เจ้าได้ต้องพิษร้ายเข้าแล้ว เจ้าจะต้องยอมฟังคำของข้าแต่โดยดี มิเช่นนั้นเมื่อถึงเวลาเจ้าจะตายอย่างศพไม่สวย อย่าได้โทษข้าก็แล้วกัน!”
“พิษร้าย! ด้วยความกล้าอย่างจินซ่านซ่าน ก็กล้าที่จะวางยาพิษ ?”
“จินซ่านซ่าน เจ้าโม้ไปเถอะ!”
“……”
คนของสำนักอวี้หลิงต่างทยอยกันแสดงออกมาว่าไม่เชื่อ จินซ่านซ่านโบกมือแล้วกล่าว “ไม่เชื่อ! งั้นเหรอ? เช่นนั้นพวกเจ้าก็คอยดูดีดีก็แล้วกัน”
“อ๊าก!” จากนั้น หลิงฮั่วฮั่วก็รู้สึกว่าทั้งตัวนั้นเหมือนโดนเพลิงอันร้อนแรงเผาไหม้ เจ็บปวดเจียนตาย
ทั้งร่างของเขานั้นเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดออกมาและเขาได้กลิ้งไปมาอยู่บนพื้น เขาร้องตะโกนขึ้น “ยาแก้พิษ!”
“จินซ่านซ่าน ข้าไม่จับตัวเจ้าไปแล้ว เจ้ารีบเอายาแก้พิษออกมาเร็วเข้า”
จินซ่านซ่านกล่าว “นี่ไม่ใช่กิริยาของการขอยาแก้พิษ อย่างไรเสียเจ้าก็ควรที่จะมีมารยาทสักหน่อย!”
ในตอนนี้หลิงฮั่วฮั่วได้อดกลั้นต่อความแสบร้อนดั่งเปลวไฟที่อยู่เต็มท้องของเขาเอาไว้และเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เขาจึงจำต้องทำตัวค้อมต่ำเพื่อขอให้ฝ่ายตรงข้ามไว้ชีวิต
“จินซ่านซ่าน นายน้อยจิน ข้ารู้ผิดแล้ว ข้าไม่กล้าคิดร้ายกับท่านอีกแล้ว รีบส่งยาถอนพิษออกมาเถอะ!”
จินซ่านซ่านกล่าว “การแสดงความจริงใจของเจ้ายังไม่พอ จงเอาของมีค่าที่ตัวเจ้ามีอยู่ทั้งหมดออกมา! พวกหยกวิญญาณเอย! สมุนไพรวิญญาณเอย!”
“เจ้าฉวยโอกาสปล้นสะดม!” หลิงฮั่วฮั่วกล่าวด้วยความโกรธ
“หรือมันมีแค่
