กฎที่ว่าอนุญาตให้แต่พวกเจ้าปล้นพวกเราฝ่ายเดียว และไม่อนุญาตให้พวกเราปล้นพวกเจ้า?”
“มอบ พวกเรามอบให้ก็จบเรื่อง!” พวกเขาได้ส่งมอบสิ่งของออกมาอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ
จินซ่านซ่านได้เอาสิ่งมีค่าทั้งหมดที่ปล้นมาได้มอบให้แก่มู่เฉียนซี “สาวงามมู่ ของพวกนี้ล้วนแต่มอบให้ตอบแทนเจ้า ถ้าหากมิใช่เพราะว่าเจ้า ข้าจะต้องโดนเจ้าพวกบัดซบนี้ชิงตัวไปแน่แล้ว”
มู่เฉียนซีรับมันไว้อย่างมิได้เกรงใจ หลิงฮั่วฮั่วกล่าว “จินซ่านซ่าน เจ้านี่นับวันยิ่งจะได้เรื่องมากขึ้นไปทุกที ใช้ทองเป็นพันตำลึงเพื่อที่จะเอาใจสตรีหนึ่งนาง”
จินซ่านซ่านกล่าว “ถ้าหากว่าข้าไม่เอาใจสาวงามมู่ เจ้าคิดว่าข้าจะสามารถใช้พิษได้หรือ ?”
หลิงฮั่วฮั่วพบว่า หลังจากที่มู่เฉียนซีได้รับเอาของพวกนั้นไปแล้ว ทั้งตัวของเขาก็ไม่มีอาการที่แสบร้อนนั่นอีก
“เจ้า…”
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า ผู้ที่ก่อให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นคือหญิงสาวผู้นี้ มิเช่นนั้นแล้วจินซ่านซ่านจะไปมีกึ๋นที่ไหนมาลอบเล่นงานเขา
มู่เฉียนซีกล่าว “พิษที่อยู่ในร่างกายเจ้ายังไม่ได้ถูกถอนไปทั้งหมด ถ้าหากว่าถอนพิษหมดไปในคราเดียวแล้วเมื่อถึงเวลาพวกเจ้าตอบโต้กลับ พวกเราเองก็รับมือไม่ไหว”
“พวกเจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่? สิ่งของพวกเจ้าก็เอาไปแล้วแต่กลับไม่ให้ยาแก้พิษ” หลิงฮั่วฮั่วกล่าวด้วยความโกรธ
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าก็ไม่ได้อยากจะเอาเช่นไร แต่ช่วยข้าสักเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือช่วยข้าหากระบี่โบราณสองเล่มที่สนา
