มรบโบราณแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นกระบี่ที่สภาพสมบูรณ์หรือแตกหักล้วนได้ทั้งหมด หลังจากการแข่งขันในรอบสองนี้จบลง ข้าจะมอบยาแก้พิษให้แก่พวกเจ้า”
“ถ้าหากไม่ได้มาละก็ ก็แล้วแต่อารมณ์ข้าก็แล้วกัน!”
กล่าวจบ มู่เฉียนซีก็ไม่สนใจว่าพวกเขาจะตอบตกลงหรือไม่ นางได้พาคนของนางจากไปในทันที
เมื่อเห็นเงาหลังของพวกนางที่จากไป เหล่าศิษย์น้องของสำนักศึกษาอวี้หลิงกล่าวขึ้น “หัวหน้า ทำเช่นไรดี? จะฟังหรือไม่ฟังนาง?”
“นอกจากฟังนางแล้ว ยังจะทำเช่นไรได้อีก? ก็แค่หากระบี่เท่านั้น สิ่งที่มีมากที่สุดในสนามรบโบราณนี่ก็คือกระบี่โทรม ๆ พวกนั้น”
ซวนอี้กล่าวขึ้น “เฉียนซี เจ้าไม่ได้ลงมือเลยด้วยซ้ำ สรุปแล้วเจ้าพวกนั้นต้องพิษได้อย่างไร?”
จินซ่านซ่านหัวเราะแล้วกล่าว “หึหึหึ! เรื่องนี้นะเหรอ! ให้ข้ามาคลายความสงสัยให้พวกเจ้าก็ได้แล้ว”
“สาวงามมู่รู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าข้าจะตกเป็นเป้าหมายของพวกสำนักศึกษาอื่นจากทวีปอวี้โจว ก็จะทำไงได้ ใครใช้ให้ข้าเก่งกาจเช่นนั้นเล่า เพื่อที่จะไม่ให้พวกเขาก่อเรื่องให้วุ่นวายมากเกินไปนัก ดังนั้นสาวงามมู่จึงได้เอายาพิษใส่ไว้ที่ตัวของข้า ถ้าหากว่าใครถูกตัวข้าเข้าละก็ แน่นอนว่าจะหนีไม่พ้นเงื้อมือของข้าไปได้” จินซ่านซ่านกล่าวด้วยอาการยิ้มตาหยี
และแล้ว ผู้ที่กำลังอยู่ใกล้ตัวเขาอยู่นั้นต่างพากันดีดตัวหนีออกห่างเขาไปในทันที
พวกเขานั้นไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ยาพิษในรูปร่างของมนุษย์ เพราะกลัวว่าเมื่อต้องพิษเข้า
