“เจ้าจะทำสิ่งใดอีก ?” อวี้จี๋กล่าว
“เจ้ามารบกวนพวกข้ากลางดึกเช่นนี้ อีกอย่างยังทำให้คนของพวกข้าบาดเจ็บ ทำให้ข้าเปลืองยาไปสองเข็ม แล้วคิดจะจากไปง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าว
จินซ่านซ่านกระโดดออกมาและกล่าวว่า “ใช่! จะไปง่าย ๆ เช่นนี้ได้ยังไง พวกเจ้าต้องชดเชย ถึงแม้ว่าสำนักศึกษาอวี้หุนของพวกเจ้าจะไม่ได้มีเงินมากมายนัก แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ยังไม่รีบเอาหยกวิญญาณที่ติดตัวพวกเจ้าออกมาอีก”
คนงามมู่ชื่นชอบหยกวิญญาณ ยิ่งเยอะก็ยิ่งชอบ ดังนั้นจินซ่านซ่านจึงปล้นแทน
“เจ้า…” อวี้จี๋จ้องเขม็งจินซ่านซ่าน
จินซ่านซ่านกล่าว “หากพวกเจ้าไม่ให้ ก็อย่าหวังว่าจะได้ไปเลย”
ตอนนี้อยู่ในกำมือของพวกเขาแล้ว พวกเขาจำเป็นต้องยอมจำนน!
อวี้จี๋กล่าว “ให้ก็ให้!”
หลังจากที่รีดไถเงินจากพวกเขาหมดแล้ว อวี้จี๋ก็กล่าวว่า “ตอนนี้ข้าไปได้หรือยัง ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ยังไปไม่ได้!”
“เจ้าอย่าได้รังแกให้มากเกินไปเลย” อวี้จี๋โกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เมื่อครู่เป็นการชดเชยให้กับจินซ่านซ่าน ไม่ใช่ข้าสักหน่อย ข้ายังไม่ได้บอกเงื่อนไขของข้าเลย พวกข้าสองสำนักศึกษา ถึงแม้ว่าจะร่วมมือกัน แต่ก็ไม่ใช่หนึ่งเดียวกัน”
อวี้จี๋สูดลมหายใจเย็นเข้าปอด ตอนนี้ผู้ที่เริ่มลงมือถูกพวกเขาควบคุม หากพวกเขาว่าอย่างไรก็ต้องเป็นไปตามนั้น
“เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้ากำลังหาของล้ำค่าในสนามรบโบราณ พวกเจ
