ข้า ?” อวี้จี๋กล่าว
“เพื่อความปลอดภัยของข้า แน่นอนว่าหลังจากที่การแข่งขันในรอบสองจบลง” มู่เฉียนซีตอบ
พิษที่แปลกประหลาดอยู่ในร่างกายตนเองนานมากเช่นนี้ แค่อวี้จี๋คิดเขาก็รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวแล้ว
ทว่า เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามนั้นไม่เชื่อใจเขา เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “พวกเรา ไปกันเถอะ!”
ครั้งนี้นับว่าพวกเขาได้จดจำเอาไว้แล้ว ถึงอย่างไรพิษนี้ก็ไม่ได้เป็นภัยแต่อย่างใด ก็ทำได้เพียงแค่นี้แล้ว
ในขณะที่อวี้จี๋กำลังจะพาคนของเขาจากไปนั้น มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นว่า “ช้าก่อน! นี่พวกเจ้าคิดจะจากไปดื้อ ๆ เช่นนี้อย่างนั้นเหรอ ?”
