ารถในการหาสมบัติมีค่าผู้หนึ่ง แต่อัตราส่วนในการแบ่งสมบัตินั้นยังคงเป็นสำนักศึกษาจินซินได้สามส่วน ส่วนพวกเขาได้เจ็ดส่วนเช่นเดิม แต่พวกเขานั้นกลับไม่ปริปากพร่ำบ่นเลยแม้แต่น้อย
เพราะจินซ่านซ่านนั้นมีความโชคดีอย่างฝืนลิขิตฟ้า ในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งวันพวกเขาก็เก็บเกี่ยวมาได้มากมายไม่น้อย
แม้ระดับของสิ่งล้ำค่าเหล่านี้ไม่ได้สูงนัก แต่มันก็เป็นของโบราณแน่นอนว่าราคาของมันนั้นมีค่ามากขึ้นไม่น้อยเลย
ผ่านไปแล้ววันหนึ่ง สนามรบโบราณแห่งที่สี่ได้มืดมิดและเงียบสงัดราวกับตาย
จินซ่านซ่านกล่าวด้วยอาการตัวสั่น “สาวงามมู่ เจ้าว่าสนามรบโบราณนี้จะมีผีหรือเปล่า?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ในทางทฤษฎีแล้ว ยอดฝีมือของยุคโบราณนั้นมีพลังความสามารถที่ไม่เลว พลังวิญญาณก็ไม่เลวเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะได้สิ้นชีพไปแล้ว แต่ก็คงจะไม่ถึงกับขั้นวิญญาณแหลกสลายไป การที่จะมีเศษซากวิญญาณบางส่วนหลงเหลืออยู่นั้นก็เป็นไปได้”
“จินซ่านซ่าน ในที่สุดข้าก็หาตัวเจ้าพบแล้ว…” ในตอนนี้เอง เสียงที่เย็นยะเยือกเสียงหนึ่งได้ดังลอยมา
“ผีเหรอ!” จินซ่านซ่านร้องเสียงหลงและรีบไปหลบที่ด้านหลังของมู่เฉียนซี
“สาวงามมู่ ข้าต้องอาศัยให้เจ้าปกป้องแล้ว เจ้าอย่าได้ให้ผีพวกนั้นเข้าใกล้ข้าได้นะ”
ที่รอบด้านของพวกเขานั้นถูกล้อมไปด้วยคนกลุ่มหนึ่ง นี่มันเป็นผีที่ไหนเล่า? เป็นเพียงคนจากอีกกลุ่มหนึ่งเท่านั้นเอง
เมื่อมองเห็นผู้มาเยือนอย่างชัดเจน จินซ่านซ่านก็โกรธขึ้นมา “เป็น
