“อาจารย์ใหญ่ จัดการวางแผนเช่นนี้มันจะไม่สมเหตุสมผลไปหน่อยหรือไม่?”
อาจารย์ใหญ่เหลยกล่าว “กองกำลังขั้นสำนักนิกายระดับสามทั้งสองแห่งแห่งแดนเหนือและแดนตะวันออกนั่น ได้เล็งสนามรบโบราณแห่งทวีปเหลยโจวของพวกเราเอาไว้แล้ว ใครใช้ให้สนามรบโบราณเป็นสถานที่ที่มีความเป็นไปได้ที่จะมีของล้ำค่าอยู่มากที่สุดเล่า และยังมีอีกอย่างก็คือกระบี่นิรันดร์ที่เป็นหนึ่งในมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ การที่พวกเขาจะลงมือนั้นมันเป็นเรื่องของเวลาช้าเร็วเท่านั้นเอง”
“แน่นอนว่าพวกเราไม่เต็มใจที่จะใส่พานนำไปมอบให้พวกนั้นอยู่แล้ว แต่ว่าจะมีวิธีใด? สำนักนิกายระดับสามเป็นสิ่งที่พวกเราสามารถไปล่วงเกินได้หรือ? การที่สำนักนิกายระดับสามจะล้างบางทำลายพวกเราขึ้นอยู่กับอารมณ์ความคิดเพียงชั่วขณะเท่านั้น”
“ก่อนที่พวกเขาจะลงมือ ให้พวกเด็ก ๆ พวกนี้ได้ของล้ำค่าไปบ้างบางส่วนมันก็มักจะดีกว่าที่จะไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวในภายหลัง” อาจารย์ใหญ่ซวนกล่าวออกมาพลางถอนหายใจอย่างจนปัญญา
ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยประกายอันเร่าร้อน “พวกเขานั้นเป็นอนาคตของแดนใต้ แดนใต้ของพวกเรานั้นขาดความได้เปรียบโดยกำเนิดจึงไม่สามารถเทียบกับแดนเหนือและแดนตะวันออกได้ แต่ข้าก็ยังรอคอยอยู่เช่นเก่า รอวันที่แดนใต้ของเราจะรุ่งเรืองและปรากฏสุดยอดอัจฉริยะที่ไม่เคยปรากฏขึ้นในแดนเหนือและแดนตะวันออกมาก่อน”
“ในแดนใต้เพียงพึ่งพาการฝึกฝนนั้นไม่อาจที่จะล้ำหน้าอัจฉริยะจากทั้ง
