เขาไม่มีแรงแล้ว เรื่องฉวยโอกาสแก้แค้นในขณะที่ศัตรูวิกฤตเช่นนี้มอบให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะ”
ตอนนี้จินซ่านซ่านได้ยืนอยู่ตรงหน้าเหลิ่งหลินด้วยสีหน้าที่โหดร้าย เหลิ่งหลินกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าอ้วนจิน เจ้ากล้าเหรอ!”
ปัง! จินซ่านซ่านถีบเขาอย่างแรง
“เจ้าปล่อยงูพวกนั้นมากัดข้าทันทีที่ข้าเข้าไปในโรงเตี๊ยม นึกไม่ถึงว่าเจ้าก็มีวันนี้ด้วย วันที่เจ้าโดนงูของตัวเองกัด ตอนนี้ข้ากล้าถีบเจ้า ดูสิว่าเจ้าจะกล้าทำยังไงกับข้า”
ปัง ปัง ปัง! เท้าของจินซ่านซ่านถีบอย่างโหดเหี้ยมมาก ร่างของเหลิ่งหลินกลิ้งลงบันไดไปราวกับก้อนหิมะก็มิปาน
อาจารย์ใหญ่เหลยกล่าว “รีบไปช่วยเขาเร็วเข้า!”
มู่เฉียนซีกล่าวกับจินซ่านซ่านว่า “เมื่อครู่เจ้าเตะได้อย่างสนุกสนานมาก ข้าให้เจ้าเตะงั้นเหรอ ข้าแก้แค้นให้เจ้างั้นเหรอ ?”
จินซ่านซ่านชี้ไปทางทิศตะวันตกและกล่าวว่า “พวกเรารีบขึ้นไปเถอะ ดวงอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว รีบไปกันเถอะ!”
เขากลัวมู่เฉียนซีจะโกรธเขาและเตะเขาลงเขาไปจริง ๆ ดังนั้นจึงหนีก่อนดีกว่า
ดวงอาทิตย์ยังไม่ตกดิน และมู่เฉียนซีก็ได้ขึ้นถึงยอดเขาเป็นคนแรก ซวนอี้เป็นคนที่สอง ส่วนจินซ่านซ่านเป็นคนที่สาม
ในตอนนี้ดวงอาทิตย์ก็ใกล้จะตกดินแล้ว จินซ่านซ่านที่ได้อันดับสามในการแข่งขันรอบแรกก็ลุ่มหลงในความสำเร็จ เขามองไปทางทิศตะวันตกและกล่าวว่า “อาทิตย์ยามอัสดงในวันนี้ ช่างงดงามยิ่งนัก!”
ด้วยเหตุนี้มู่เฉียนซีจึงกล่าวเตือนว่า “เจ้าอย่าลืมเรื่อ
