เหลิ่งหลินกล่าวตำหนิว่า “หุบปาก!”
ขืนก่อเรื่องต่อไปมันไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาแน่นอน!
หากพวกเขาบอกไปว่างูเหล่านี้เป็นของพวกเขา นั่นก็หมายความว่าพวกเขาตั้งใจปล่อยงูมาทำร้ายผู้อื่น และพวกเขาอาจจะถูกตัดสิทธิ์การแข่งขันได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องยอมกล้ำกลืนกับความเสียเปรียบนี้!
“กลับ!” เหลิ่งหลินกล่าว
มู่เฉียนซีตะโกนกล่าวว่า “นี่ สหายสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อ พวกเจ้าไม่สนใจสักถ้วยจริง ๆ เหรอ รสชาติไม่เลวเลยนะ หากพวกเจ้าคิดว่ามันแพงเกินไปข้าลดให้พวกเจ้าครึ่งราคาก็ได้นะ”
ปัง! เหลิ่งหลิงโกรธจนกำหมัดแล้วไปที่ชกภูเขาปลอมที่อยู่ตรงหน้าจนแตกกระจายก่อนจะหันหลังกลับมามองพวกเขาอย่างเย็นชา
งูของพวกเขามันอร่อยเช่นนั้นเลยรึ รอให้พวกเจ้ากินเสร็จก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเจ้าโดนพิษเข้าไปแล้วพวกเจ้าจะตายเอง!
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” หลังจากที่พวกเขาเดินจากไปด้วยความโกรธเกรี้ยว คนของสำนักศึกษาซวนเสียก็หัวเราะชอบใจขึ้น
“เพิ่งจะค้นพบเดี๋ยวนี้เองว่าสหายมู่เฉียนซี นอกจากจะวิปริตไปหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็ทำได้ไม่เลวเลย”
“หากสหายมู่เฉียนซีทำกับพวกข้าเช่นนั้น พวกข้าจะมีชีวิตรอดอยู่หรือไม่นะ ข้าว่าข้าคงจะโกรธจนกระอักเลือดตายไปตั้งนานแล้วล่ะ”
“โชคดีที่พวกเราไม่ได้ล่วงเกินสหายมู่เฉียนซี!”
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีได้ขุดหลุมพรางพวกเขาจนน่าสังเวชเช่นนี้ พวกเขาก็รู้สึกหวาดผวาอยู่บ้าง
มู่เฉียนซีกล่าว “เนื้อตุ๋นได้ที่แล้ว หากพวกเจ้าเอาแต่พูดมาก ก็อย่าหวังจ
