กมันแน่ อดใจเอาไว้ก่อน!”
“ก็คงทำได้เพียงแค่นั้นแล้วล่ะ!”
ทว่า เป็นเพราะความคับแค้นที่อยู่ในใจ คนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อเหล่านี้จึงนอนไม่หลับทั้งคืน
ส่วนทางด้านสำนักศึกษาซวนเสียนั้นกลับนอนหลับสนิทเพราะได้ดื่มซุปบำรุงหม้อใหญ่เข้าไป
เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น หลังจากที่พวกเขาได้กินมื้อเช้าเสร็จก็ได้เจอกับคนขอบตาดำราวกับหมีแพนด้าอย่างสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อ
คนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อเห็นพวกเขาแล้วก็กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ในตอนแข่งขันพวกเขาจะต้องแก้แค้นให้จงได้
พวกเขาหันหลังเดินจากไปจากโรงเตี๊ยม เดินทางไปยังตีนเขาจิ่วเหลย
เมื่อมาถึงตีนเขา จินซ่านซ่านและพวกก็มาถึงแล้ว
กลุ่มคนเหล่านั้นช่างดูแพรวพราวมาก ถึงแม้ว่าอยากจะเพิกเฉยต่อพวกเขามากแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น!
“พวกเจ้า นี่พวกเจ้า…นี่พวกเจ้าไม่เป็นอะไร…”
เมื่อเห็นพวกเขายืนอยู่ตรงนี้ด้วยท่าทางที่กระฉับกระเฉง จินซ่านซ่านก็คิดว่าตนเองนั้นจำคนผิดไป
มู่เฉียนซีกล่าว “หวังว่าพวกเจ้าคงจะไม่ลืมที่เราได้เดิมพันกันเอาไว้นะ!”
“เดิมพัน ?” ชั่วครู่หนึ่งจินซ่านซ่านก็รู้สึกหน้ามืดตามัวขึ้นทันที
“พวกเจ้า นี่พวกเจ้าทำได้ยังไงกัน พวกคนแปลกประหลาดของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อเหล่านั้นปล่อยพวกเจ้ามาง่าย ๆ เช่นนี้ได้ยังไง ข้าไม่เชื่อ ให้ตายข้าก็ไม่เชื่อ!” จินซ่านซ่านกล่าว
“ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ข้าเดิมพันชนะ เจ้ายินยอมร่วมเดิมพันแล้วก
