งนัก!
เหลิ่งหลินกล่าว “งูพวกนี้ เป็นงูที่พวกข้าเลี้ยงมา นึกไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะจับมันมาทำซุปกินเช่นนี้ พวกเจ้าจะอธิบายเรื่องนี้เช่นไร”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากเป็นงูของพวกเจ้าจริง ๆ ก็ต้องเชื่อฟังพวกเจ้าสิ แต่งูพวกนี้เป็นงูที่ลอบเข้ามาในห้องของคนอื่น ไม่เชื่อฟังเช่นนี้น่าจะไม่ใช่งูของพวกเจ้ากระมัง”
“เจ้า…” คนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อเหล่านี้โกรธจนแทบจะระเบิดออกมา
มู่เฉียนซีกล่าวกับเหลิ่งหลินว่า “ตอนที่พวกข้าเข้ามา โชคดีนะที่เจ้าเตือนพวกข้าว่าที่นี่มีงูอยู่เยอะ ข้าก็เลยโรยผงยาเอาไว้แล้วก็จับมันมาได้ อย่างไรก็ต้องขอบใจเจ้ามากนะ”
“ข้าจะฆ่าพวกมัน!” คนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อไม่อาจอดทนต่อความโกรธเกรี้ยวนี้ได้แล้วจริง ๆ
