เอง นึกไม่ถึงว่าเมืองจิ่วเหลยจะมีงูเยอะมากมายเช่นนี้ เพียงแค่คืนเดียวก็จับได้ถึงสิบกว่าตัว พอดีทุกคนนอนไม่หลับหน่ะ ก็เลยตุ๋นซุปงูกินซะเลย!”
ตอนนี้คนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น พวกเขามองไปที่พี่ใหญ่และกล่าวว่า “พวกมัน…นึกไม่ถึงว่าพวกมันจะเอางูของพวกเราไปตุ๋นซุปกิน…”
คนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อตอนนี้โกรธจนดวงตาแทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว พวกเขากำหมัดแน่น
มู่เฉียนซีหรี่ตายิ้มพลางกล่าวว่า “เหตุใดตาของพวกเจ้าแดงก่ำเช่นนี้ล่ะ หรือว่าจะหิวแล้ว ถึงยังไงพวกเราก็มีกันแค่สิบคน กินไม่หมดหรอก เช่นนั้นข้าขายให้พวกเจ้าดีหรือไม่!”
“ไม่แพงนะ แค่หนึ่งแสนหยกวิญญาณเท่านั้น ถึงอย่างไรงูเหล่านี้ตัวนึงก็น่าจะมีค่ากว่าแสนหยกวิญญาณแล้ว”
สำนักศึกษาเทียนเฉ๋อสมกับเป็นสำนักศึกษาที่ร่ำรวยจริง ๆ งูพิษเหล่านี้ล้วนแต่เป็นงูพิษระดับกลางและระดับสูงทั้งสิ้น
พวกเขาแทบจะกระอักเลือดออกมาแล้ว ฆ่างูของพวกเขาเอาไปทำซุปกิน ตอนนี้จะขายให้พวกเขา แถมยังเรียกราคาเช่นนี้อีก
“สหายมู่เฉียนซี ได้หรือยังล่ะ กลิ่นมันหอมจนข้าอดใจรอไม่ไหวแล้วนะ”
“ใช่ มู่เฉียนซี!”
“……”
คนอื่น ๆ ของสำนักศึกษาซวนเสียตอนนี้ล้วนแต่จ้องมองซุปที่อยู่ในหม้อ ไม่ได้สนใจคนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้พวกเขาคิดแค่อยากจะกินเต็มทีแล้ว มันช่างหอมเกินไปแล้ว!
คนของสำนักศึกษาเทียนเฉ๋อก็ได้กลิ่นหอมของซุปเช่นกัน ทว่า ในใจของพวกเขาตอนนี้เจ็บปวดยิ่
