“เรื่องนี้ข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะสม ต้องให้พวกท่านตกลงกันเอง ประจวบเหมาะว่าพวกเขานั้นก็อยู่ที่นี่พอดี”
เมื่อรู้ว่าคนจากทั้งสองฝั่งนั้นเขาล้วนแต่ไม่สามารถไปล่วงเกินได้ แน่นอนว่าเถ้าแก่จึงได้เตะลูกหนังลูกนี้โยนไปทางสำนักศึกษาซวนเสีย
คุณชายผู้หน้ากลมเดินเข้ามากล่าว “พวกเจ้าเป็นพวกทวีปไหน?”
อาจารย์ใหญ่ซวนกล่าว “พวกเราสำนักศึกษาซวนเสียจากทวีปเสียโจว”
คุณชายหน้ากลมกล่าวอย่างดูแคลน “ก็คือที่ทุรกันดารที่มีสำนักศึกษาที่เป็นสำนักนิกายระดับสองเพียงแห่งเดียวนั่น”
เขาได้ขยับมืออีกครั้ง และครั้งนี้ก็เป็นหยกวิญญาณกองใหญ่อีกกองหนึ่ง
“ข้าว่าในชีวิตนี้ของพวกเจ้านั้นยังไม่เคยเห็นหยกวิญญาณมากมายเช่นนี้มาก่อน! พวกเราเองก็จะไม่ทำให้พวกเจ้าลำบากใจ โรงเตี๊ยมในเมืองเหลยเฉิงในตอนนี้หายากยิ่ง พวกเจ้าไปอยู่ที่โรงเตี๊ยมเดิมที่พวกเราจองเอาไว้ก็แล้วกัน” ชายหน้ากลมกล่าว
สำนักศึกษาจินซินนี่ต้องเป็นสำนักศึกษาที่ร่ำรวยสมชื่อจินซินที่แปลว่าทองคำอย่างแน่นอน
โรงเตี๊ยมที่พวกเขาได้จองเอาไว้จะต้องเป็นที่ที่แพงที่สุดและดีที่สุดอย่างแน่นอน มาให้เงินและยังให้ที่อยู่แก่พวกเขาเช่นนี้ มีแต่คนสติไม่ดีเท่านั้นที่จะมองไม่ออกว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล
อาจารย์ใหญ่ซวนกล่าว “ช่างเถอะ! ในเมื่อพวกเจ้ามีโรงเตี๊ยมอยู่แต่เดิมแล้ว ก็กลับไปอยู่เสีย! พวกเรานั้นรู้สึกว่าที่แห่งนี้ไม่เลวเลย”
“พวกเจ้ากลับไม่ตอบรับ หรือรู้สึกว่าเงินยังไม่มากพอ!”
