รถไปหาโรงเตี๊ยมที่ดีกว่านี้ได้”
“ข้านั้นชอบพวกเจ้าไม่ได้หรืออย่างไร? ในทวีปอวี้โจวพวกเขาอิจฉาสำนักศึกษาจินซินของพวกเราที่มีเหมืองวิญญาณที่ดีขนาดใหญ่และมีเงิน แต่กลับรังเกียจที่พวกเราอ่อนแอ ส่วนคนจากทวีปใหญ่อื่น ๆ นั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าทั้งตัวของพวกเรานั้นมีแต่กลิ่นของทองแดง ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะขี้กลัวไปบ้างเล็กน้อย แต่พวกเจ้าก็ไม่ได้ดูแคลนพวกเรา ดังนั้น…”
ถึงแม้ว่าตอนแรกพวกเขานั้นจะทำตัวโอหังด้วยว่ามีเงินมาก แต่ก็มิใช่พวกที่ไม่ว่าด้วยเหตุผล
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าตอบตกลงแลกเปลี่ยนโรงเตี๊ยมกับพวกเจ้าได้ แต่ว่าพวกเรานั้นจะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตราย เหมือนว่าหยกวิญญาณที่เจ้าให้มานั้นจะยังไม่เพียงพอ!”
ชายหน้ากลมตะลึงงัน “ไม่นะ! เจ้าตอบตกลงจริงเหรอ! พ่อของข้าได้บอกเอาไว้ว่า ไม่ว่าเงินทองจะสำคัญเช่นไรก็ไม่สำคัญเท่ากับชีวิต นอกจากเจ้าแล้วผู้อื่นล้วนแต่เป็นผู้ชาย อยู่ด้วยกันเช่นนั้นจะไม่มีอะไรหรือ?”
“แม้ว่าพวกเราจะมีเงิน แต่ก็ยังไม่มีถึงขั้นที่สามารถตบแต่งเกี้ยวแต่งงานให้แม่นางได้”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าจ่ายหยกวิญญาณมาอีกสามเท่า พวกเราจะเปลี่ยนโรงเตี๊ยมกับพวกเจ้าและจะถือโอกาศนี้พนันกับพวกเจ้าด้วย!”
“พนัน?” พวกเขาตะลึงค้าง
“หากพวกเราสามารถผ่านคืนนี้ที่โรงเตี๊ยมจิ่นเทียนไปได้อย่างปลอดภัย พรุ่งนี้ตอนที่พบกันที่เขาจิ่วเหลย จงนำเอาหยกวิญญาณที่ติดตัวพวกเจ้าทั้งหมดมามอบให้กับพวกเรา แต่ถ้าหากว่าเกิดเรื
